Journée en deuil, car jour d'obsèques d'Elisabeth, ancienne voisine et amie du temps que mes parents possédaient une maison à Faugerit :

Les plus belles roses de novembre sont pour toi
dans un bouquet d'automne
tels que les bouquets d'été
qu'on avait l'habitude de s'offrir
il y longtemps...
"du temps de Faugerit"

Te voilà partie
mais omniprésente
dans de nombreux arbres
et souvenirs
à La Grosse Talle.

Repose en paix, mon amie.

Et jour de renouveau, car élection de Barack Obama comme le 44ème président des Etats-Unis. La vie continue bel et bien !

Alleen maar even een kort berichtje, want we hebben vrijdag op de valreep nog een nieuwe website online gezet, van één van onze alleroudste klanten, NICE, waarvoor we ook de eerste site hebben gemaakt, en die het vanaf 1999 tot 2008 heeft uitgehouden! Daar zijn we dus druk mee geweest. De site is hier te zien...

En in de weekenden houden we ons momenteel bezig met luiken restaureren (Beer) en hout hakken. En uiteraard zijn we buiten het hoogseizoen om elke week op zaterdag op de markt in Saint-Maixent-L'Ecole te vinden, waar het fantastisch koffie drinken is op één van de gezelligste markten van deze streek. Zelfs na zestien jaar blijft het soms genieten van een echt vakantiegevoel, wat je noemt aan te bevelen!

Soms neem ik de tijd om te kijken naar websites van onze klanten. Nou hebben we er veel, dus ik zie maar een klein gedeelte, maar vanavond kwam ik op een heel verassende website... leuk initiatief voor Nederlanders in Frankrijk!

En zo is er ook deze site, in het frans deze keer, van een de moeder van een klasgenootje van onze jongste dochter Norah, voor hen die toe zijn aan ecologische spullen voor kleine kinderen, zoals luiers enzo. Op de website van Aline Berthuit staat een pagina met ecologische tips, zoals op deze pagina: hoe ecologisch zijn... parapluies.
Het wordt nog leuker als je op één van de links klikt..!

Trouwens, we hebben vandaag onze laatste website gepubliceerd, voor een klant in Parijs: Franck Bénito, van Cristal Bénito, die wat je noemt verassend glaswerk maakt. Je moet ervan houden, dat wel, maar het is ontegenzeggelijk een knap staaltje vakmanschap, dat glas dan. Over de site mag u zelf oordelen :-).

De kop is er weer af: van de herfst (die is goed begonnen, zullen we maar zeggen), van het verbouwen (jaja, de eerste van de schilderen luiken ligt boven te drogen), van het schrijven (want oh jee... het wilde er maar niet van komen, anders dan in mijn hoofd, zal ik maar zeggen).

En de kop moest er wel af, want er moest een mailing komen. Urgent. Al te lang gewacht. Het bekende liedje: druk druk druk :-). Het wordt nog eens saai...

Enfin, wat is het geval? Wij zijn benaderd door de directeur marketing van het vliegveld van Poitiers om uit te zoeken of onze doelgroep (gasten, familieleden, vrienden, ...) geïnteresseerd zou zijn in een goedkope vliegverbinding tusse Poitiers en Weeze (Düsseldorf) in Duitsland. Het gaat om Ryanair, die geen platform in Nederland heeft (en daarom niet op Nederland kan vliegen), maar wel in Weeze.
Een enkele reis zou ongeveer € 30,00 per persoon gaan kosten. In principe zou er twee keer per week gevlogen worden, van april tot en met oktober.
Voor jullie informatie : het vliegveld Weeze ligt op 86 km van Eindhoven - 56 km van Nijmegen, een verbinding die weinig filegevoelig is en het parkeren in Weeze schijnt niet erg duur te zijn (€ 27 /3 dagen en € 39 /week)..
Maar jullie begrijpen, zonder feedback gaat die verbinding er niet komen!

Zouden jullie daarom even tijd willen uittrekken voor de volgende vragen?
1. Zouden jullie er gebruik van maken?
2. Zouden jullie vaker komen? c.q. hoe vaak zou je op jaarbasis van de vliegverbinding gebruik denken te maken?
3. Zou het een aanleiding zijn om de Poitou-Charentes eens te gaan ontdekken?
4. Zouden jullie dan ook voor kortere periode's komen, bijvoorbeeld voor een arrangement of een speciale gelegenheid (midweek cursus, weekendje golfen, festivals, familieweekend, ...)?
5. Zouden jullie de Poitou-Charentes aanbevelen bij vrienden, familieleden, ....?
6. Wil je aangeven waar je zelf woont?
7. Met hoeveel mensen zou je vliegen?

Als je meer mogelijk geïnteresseerden kent, houd je dan niet in en stuur deze mail gerust door met het verzoek aan info@lagrossetalle.com te antwoorden! Ik zal de 'comment' functie tijdelijk weer aanzetten, dus je kunt je commentaar ook op de blog kwijt, als je dat gemakkelijker vindt!

Bij voorbaat dank voor de moeite, en met hartelijke groet,

Beer Bergman.
www.lagrossetalle.com en alles over de Deux-Sèvres op www.ontdek-frankrijk.fr

U kent ze wel, de programma's over verhuizen naar het buitenland, 'Het roer om' enzo. Waarin de natie vol leedvermaak, en soms met enige spanning, de belevenissen volgt van al die Nederlanders in den vreemde. En waarin het soms nog nét goed komt, soms helemaal fout gaat en natuurlijk vaak ook 'gewoon goed'.

U had het hier live mee kunnen beleven, deze maand. Beer kreeg het in haar bol en Jan moest eraan geloven. Dat was wat de buitenkant ervan zag. Eerlijk is eerlijk, een béétje waarheid zit er wel in. Maar ja, we willen ontwikkelen, kregen aanvragen, zaten met een caravan die lastig te onderhouden was en een plek die nog veel meer in het vergeethoekje zat, en vonden (cq. vond :-) toen dat alle ingrediënten aanwezig waren voor een succesvolle onderneming: de caravan moest worden gerehabiliteerd. Een mooi plekje, een gezellige veranda ervoor en nieuwe bekleding/gordijnen: lekker fris en opgeknapt voor een vakantie tussen huis en tent in.

Het was geweldig om te mogen snoeien: u heeft inmiddels wel begrepen dat ondergetekende dat geweldig vindt, met snoeischaar en zaag het terrein rond! En er was heel wat te snoeien (zie foto's). Zodat het plekje weer zijn oude luister kreeg, de bomen die mochten blijven staan weer lucht kregen en de caravan op een zonnig, maar beschut plekje zou komen staan.

Om een lang verhaal kort te maken: de andere campinggasten hebben de laatste dagen van de onderneming met veel plezier staan toekijken en we hebben veel gelachen over onze eigen situatie, want voor types die toch al zo lang in de business zitten, is het behoorlijk ongelofelijk, dat geef ik onmiddellijk toe :-).

Op 14 juli was hij (bijna) klaar, op de vijftiende kwamen de eerste gasten, ervaren caravanners, die voor ons getest hebben. Nogmaals dank, Herman en Norma, voor al jullie goede tips. Want tja, wij mogen dan in vroeger tijden in tenten hebben gekampeerd, de eerste jaren op La Grosse Talle idem dito, maar dan in huis: caravans konden ons tot voor kort niet bekoren...

En ja hoor, hij is tot eind augustus bijna elke nacht verhuurd geweest... dus als u er gebruik van wilt maken, volgend jaar, dan moet u niet te lang wachten met reserveren!
Foto's en meer informatie over de caravan op de website...

Gewoon wat mooie foto's... die laten zien waarom ook wij steeds weer verliefd raken op ons huis :-) Meer foto's kun je bekijken op de fotopagina's.

Vandaag is het twee jaar geleden dat mijn oma Bijnen is overleden, na een lang rijk leven. Rijk in de zin van ervaringen en liefde van man (te vroeg overleden), kinderen en kleinkinderen. Verder was het hard werken in de slagerij en later voor de klas, en laat ik het erop houden dat ze haar geluk niet cadeau heeft gekregen. Op jonge leeftijd ging ze bij haar ongetrouwde ooms en tantes wonen in De Reek, waar haar opa burgemeester was geweest; toen ze bijna dood was, en in een tweepersoonskamer in een verpleeghuis lag, vertelde de kamerbewoonster dat ze midden in de nacht wakker werd van oma, die diep onder de dekens weggekropen, om haar moeder lag te roepen.
(Dat lijkt overigens erg op het verdriet van mijn andere opa op zijn sterfbed, die na zoveel-en-zestig jaren, nog lag te huilen om het ongeboren kindje dat ze, want ongedoopt, niet hadden mogen begraven. Maar dat terzijde...)

Oma was een lieve oma, maar in haar en mijn jongere jaren moest je dat wel weten. Ze zag alles, en wist het allemaal beter. "Meisje, zou je nou niet eens...", en dat tegen dochters en kleindochters. Heel vaak. Maar van oma namen we dat allemaal. En met de jaren sleet het. Want de dochters namen het over. En na hen, de kleindochters. MIjn dochter zweert dat ze zo niet worden zal, maar het is al te laat.

Opa ging te vroeg dood. Hij was één-en-zestig, ik zeven. We mochten niet bij de begrafenis zijn, op een mooie dag in maart. Beelden van die dag: uit school ging ik juist niet naar huis, maar onaangekondigd gezellig mee naar een vriendinnetje. De familie moest zoeken, want we werden wel verondersteld bij de koffietafel te komen. Op weg naar huis kwamen we langs een parkeerplaats waar pissebedden groeiden, die ik hier met man en macht bestrijd. De koffietafel was in het café tegenover de kerk, dat voorheen van de familie van opa was geweest. Donker, veel mensen, lange tafels en krentebollen met koffie.
En met de dood van opa kwam voor oma de eenzaamheid. Maar ook de logeerpartijen! Oma heeft me leren breien, want was inmiddels juf voor een klas geworden. Eerst woonde ze nog op de zevende verdieping 'in de flat', daar had ik dan een prachtige grote en lichte kamer, ik waande me er groot. En werd er buitengewoon verwend.

Gedurende mijn hele middelbare schooltijd ging ik elke week bij oma op de thee-met-koekjes. Na de pianoles, op dinsdagmiddag. Hartstikke gezellig! Teevee kijken, naar dingen van niks en op twaalfjarige leeftijd al romannetjes lezen, die oma in overvloed had. Hoewel een beetje meertalig, was oma niet erg literair :-). De boterhammen met hagelslag smaakten er heel vies en pas jaren later kwamen we erachter dat het kwam doordat het waspoeder in haar mini-éénpersoonshuishoudentje naast de hagelslag in de kast stond. En oma had veel planten op haar balkon, waar ze veel aandacht aan besteedde. Ze had ook zo'n heel klein oventje, zoals je die nu niet meer ziet, geen idéé wat ze daar in deed trouwens. En ze at elke dag een appel.

Enfin, ze vond het naar Frankrijk verhuizen niet zo'n bijster goed plan, maar toen had ze al geleerd haar mond te houden. Ze is hier nog wel geweest, en daar bewaar ik hele goede herinneringen aan.

Oma was dementerend aan het einde van haar leven. Op enig moment moest ze opgenomen worden in het ziekenhuis en zijn wij naar Nederland afgereisd omdat het ernaar uitzag dat ze nu snel zou overlijden. Daar heeft ze, waarschijnlijk onder invloed van de medicijnen, twee weken lang ons op bijzonder wijze beziggehouden. Het meisje, de tiener, de jonge vrouw... allerlei facetten van oma die we nog nooit hadden gezien. Grappig, jolig, uitgelaten, spits... heel bijzonder. Iedere nacht werd er gewaakt en ik heb er twee nachten mogen slapen: ineens was je met het kind, dat geliefkoosd en gerustgesteld wilde worden.

Maar ja, na twee weken knapte ze weer op, relatief dan, en was haar plaats niet meer in het ziekenhuis. Terug naar het verpleeghuis, waar ze het vreselijk vond. Al die demente bejaarden, wat moest zij daar nou?
Dus wij terug naar Frankrijk, want ja, het zou zomaar nog een hele tijd stabiel kunnen blijven.... Maar oma was nog niet weg uit het ziekenhuis en met een verzorger in haar kamer, die zich éventjes omdraaide en ploef - vertrokken.

Toen ik juist gehoord had dat oma was overleden, at ik een appel. Daar zat een ontkiemd zaadje in. Het begint inmiddels een hele boom te worden -zie foto. Wij zullen nog veel aan oma denken!

Het was ontegenzeggelijk voorjaar. En we hebben dan ook zojuist een weekendje romantisch plattelandsleven achter de rug. Compleet met een enorme vrijheid voor de kinderen (het doet me denken aan de carnavalsdagen bij ons vroeger: mama kookte geen eten, we kijken wel wat er in de koelkast is en anders konden we altijd nog naar de friettent :-), want wij moesten zonodig weer het hele weekend maaien, snoeien en 'débroussailler' - wie oh wie geeft me de goede Nederlandse vertaling?

Een 'débroussailleuse' is een bosmaaier, maar dat zegt de gemiddelde Nederlander denk ik niet zoveel. Dat is geen schande hoor: ik had er echt nog nooit van gehoord voordat ik hier kwam wonen. Nou zegt dat niet alles, maar toch.
Een klein motortje aan de éne kant, een lange stok met een groot handvat in het midden, een koord voor om je nek, en een stuk touw of een 'soort van' rond zaagblad (naar voorkeur) aan het einde.
En dat einde, daar gaat het om. Je start de motor, hangt het ding om, zet een helm met gezichtsbeschermer op, en loopt dan als een soort agressieve 'stranger' in de rondte. Je doet ook nog wat: je snijdt het onkruid weg. Niet de kleine beetjes, maar langs randen waar je het altijd te lang laat worden. Omdat (A)  het regent als het warm is en alles lekker doorgroeit maar jij niet kunt maaien. Of omdat (B) je met andere dingen bezig bent.

Enfin, u ziet het voor zich? Nou, het was geweldig! Want ik heb het bijna zeventien jaar af kunnen houden (onder het motto 'ik wil niet alles kunnen'), maar nu ging ik voor de bijl. Want er moet héél véél worden 'gedébroussailleerd' (met een 'd' dan maar?), vanwege de combinatie van A en B.

Ik hoef er waarschijnlijk niet bij te melden dat ik spierpijn heb en nog meer ga krijgen :-). Maar het terrein begint er weer gastvrij uit te zien. Eindelijk, want de winter heeft lang genoeg geduurd en wij zijn toe aan gezellige, ontspannen, lieve, aardige en vooral weer véél gasten!

Wil je wat weten over spirituele vakanties (die het niet altijd zijn)? Luister dan naar
http://www.bnr.nl/archief?url=/csFdArtikelen/WEB-BNR/y2008/m04/d15/audio# - een héél klein interviewtje met Jan over zijn bijdrage aan dit programma over vakantie vieren, maar dan anders.

Je kunt er ook op zijn site over lezen: http://bilance.fr/nl/devakantiecoach/

En als je nog meer wilt weten, weten jullie ons wel te vinden :-)

De onverwachte ontmoeting waar ik het in de eerste posting van maart over had, vond plaats in het Café de Boulevard in Melle. Na de begrafenis van Jean Bellot streek ik daar neer om op te warmen, zowel fysiek als geestelijk. En kwam te zitten naast een dame met een wel héél Nederlands uiterlijk. Enfin, na enig heen en weer gekijk en geschuif, toch maar de stoute schoenen aangetrokken.
Martine, afkomstig uit Eindhoven!, woont sinds twee en een half jaar in deze regio, waarvan de laatste paar maanden in Melle. En is daar uitstekend ingeburgerd.
We hebben samen gelunchd, wat neerkomt op een uitgebreide kennismaking. Of zij La Grosse Talle kende, met de camping en de gîte? Ja, misschien.
Of wij dan Bart Donders kenden, zwager van Martine? Die had hier in de buurt op een camping gestaan. Jazeker!

Bart Donders en zijn vrouw zijn twee jaar geleden hier op de camping geweest. Een sympatiek echtpaar, dat vooraan op het campingterrein in een superleuk wit busje bivakkeerde. Op het moment van vertrek nemen wij altijd uitgebreid afscheid van onze gasten en zo ook bij hen. En hoe het komt, weet ik niet meer, maar het woord 'Augustinianum' viel. Uit die bus dan maar. Dat behoeft enige toelichting. Want het is en blijft uitzonderlijk om op het Franse platteland te wonen en bij toeval oud-leerlingen van het Augustinianum in Eindhoven op je camping te krijgen. Daar moest een foto van worden gemaakt. Met twee oud-leerlingen, een oud-rector en een klein meisje dat naar Augustinus is vernoemd (Norah Augustine....). Gemaakt door de tweelingbroer van een klasgenoot van de oudste oud-leerling van het gezelschap. Kunt u me nog volgen?

(ps - heeft u op de site van het Augustinianum gekeken? En die woorden op het gebouw gezien? Die heeft beerbergman.com nog ooit ontworpen!)

Maart werd afgesloten met een triest evenement en een leuke ontmoeting. Eerst dan maar het slechte nieuws.
Op 26 maart overleed de vroegere burgemeester van Melle (1977 - 1995), Jean Bellot, op 84-jarige leeftijd. Jean was een bijzonder warme persoonlijkheid, die zich met enthousiasme inzette voor minderbedeelden. Maar hij was vooral degene die in een vroeg stadium heeft begrepen dat de ontwikkeling van Melle via de ontwikkeling van de toeristische sector zou verlopen.

En dat heeft Melle geweten. Al in 1993 of 1994 was hij één van de initiatiefnemers van l'Assocation Melloise pour le tourisme, waar ik hem voor het eerst ontmoette tijdens vergaderingen. Toerisme stond toen nog in de kinderschoenen, alles was alleen in het Frans, de klant zou wel komen.
Uit deze stichting is de Office de Tourisme du Pays Mellois ontstaan, een 'Office de Tourisme de Pays' of 'de Pôle' avant la lettre. Technisch gesproken komt het neer op het overdragen van competenties door gemeenten naar de daaropvolgende laag (Communauté de Communes, die de competentie weer doorgeven aan het Syndicat Mixte du Pays Mellois). Jean Bellot was voorzitter tijdens de eerste jaren van het OTPM (Office de Tourisme du Pays Mellois).

Jean Bellot heeft een unieke collectie foto's gemaakt van Melle, haar kerken en bomen. Hij was daarmee degene die mij inspireerde om de camera op te nemen en de hele Pays Mellois af te struinen, wat resulteerde in mappen vol foto's. Want er bestond tien jaar geleden geen volledig overzicht van bijvoorbeeld de kerken van de Pays Mellois; voor een project van website en folder over die kerken, in samenwerking met Cécile Girardin en in opdracht van het OTPM, heb ik de foto's van Jean destijds aangevuld met de kerken elders in de Pays Mellois.

Daarnaast was Jean Bellot vooral de man achter de 'Chemin de la Découverte': de wandeling die rond Melle is uitgezet, en die heel erg de moeite waard is. Hij voert de wandelaar door het stadje Melle, met vaak prachtige uitzichten, bijvoorbeeld op de Eglise Saint-Pierre. Maar ook door het 'Arboretum', waar een negental collecties meer dan soorten struiken en bomen bevatten, waaronder 250 verschillende rozenstruiken! En daar zitten unieke collecties bij, zeggen kenners.

"L'homme qui nous a fait aimer la vie, les arbres....", we zullen Jean missen. En het 'Comment vas-tu, toi', waarbij je op on-Franse wijze bij de schouders werd gepakt en diep in de ogen werd gekeken.