Les plus belles roses de novembre sont pour toi
dans un bouquet d'automne
tels que les bouquets d'été
qu'on avait l'habitude de s'offrir
il y longtemps...
"du temps de Faugerit"
Te voilà partie
mais omniprésente
dans de nombreux arbres
et souvenirs
à La Grosse Talle.
Repose en paix, mon amie.
Et jour de renouveau, car élection de Barack Obama comme le 44ème président des Etats-Unis. La vie continue bel et bien !...]]>
Alleen maar even een kort berichtje, want we hebben vrijdag op de valreep nog een nieuwe website online gezet, van één van onze alleroudste klanten, NICE, waarvoor we ook de eerste site hebben gemaakt, en die het vanaf 1999 tot 2008 heeft uitgehouden! Daar zijn we dus druk mee geweest. De site is hier te zien...
En in de weekenden houden we ons momenteel bezig met luiken restaureren (Beer) en hout hakken. En uiteraard zijn we buiten het hoogseizoen om elke week op zaterdag op de markt in Saint-Maixent-L'Ecole te vinden, waar het fantastisch koffie drinken is op één van de gezelligste markten van deze streek. Zelfs na zestien jaar blijft het soms genieten van een echt vakantiegevoel, wat je noemt aan te bevelen!...]]>
En zo is er ook deze site, in het frans deze keer, van een de moeder van een klasgenootje van onze jongste dochter Norah, voor hen die toe zijn aan ecologische spullen voor kleine kinderen, zoals luiers enzo. Op de website van Aline Berthuit staat een pagina met ecologische tips, zoals op deze pagina: hoe ecologisch zijn... parapluies.
Het wordt nog leuker als je op één van de links klikt..!
Trouwens, we hebben vandaag onze laatste website gepubliceerd, voor een klant in Parijs: Franck Bénito, van Cristal Bénito, die wat je noemt verassend glaswerk maakt. Je moet ervan houden, dat wel, maar het is ontegenzeggelijk een knap staaltje vakmanschap, dat glas dan. Over de site mag u zelf oordelen :-)....]]>
En de kop moest er wel af, want er moest een mailing komen. Urgent. Al te lang gewacht. Het bekende liedje: druk druk druk :-). Het wordt nog eens saai...
Enfin, wat is het geval? Wij zijn benaderd door de directeur marketing van het vliegveld van Poitiers om uit te zoeken of onze doelgroep (gasten, familieleden, vrienden, ...) geïnteresseerd zou zijn in een goedkope vliegverbinding tusse Poitiers en Weeze (Düsseldorf) in Duitsland. Het gaat om Ryanair, die geen platform in Nederland heeft (en daarom niet op Nederland kan vliegen), maar wel in Weeze.
Een enkele reis zou ongeveer € 30,00 per persoon gaan kosten. In principe zou er twee keer per week gevlogen worden, van april tot en met oktober.
Voor jullie informatie : het vliegveld Weeze ligt op 86 km van Eindhoven - 56 km van Nijmegen, een verbinding die weinig filegevoelig is en het parkeren in Weeze schijnt niet erg duur te zijn (€ 27 /3 dagen en € 39 /week)..
Maar jullie begrijpen, zonder feedback gaat die verbinding er niet komen!
Zouden jullie daarom even tijd willen uittrekken voor de volgende vragen?
1. Zouden jullie er gebruik van maken?
2. Zouden jullie vaker komen? c.q. hoe vaak zou je op jaarbasis van de vliegverbinding gebruik denken te maken?
3. Zou het een aanleiding zijn om de Poitou-Charentes eens te gaan ontdekken?
4. Zouden jullie dan ook voor kortere periode's komen, bijvoorbeeld voor een arrangement of een speciale gelegenheid (midweek cursus, weekendje golfen, festivals, familieweekend, ...)?
5. Zouden jullie de Poitou-Charentes aanbevelen bij vrienden, familieleden, ....?
6. Wil je aangeven waar je zelf woont?
7. Met hoeveel mensen zou je vliegen?
Als je meer mogelijk geïnteresseerden kent, houd je dan niet in en stuur deze mail gerust door met het verzoek aan info@lagrossetalle.com te antwoorden! Ik zal de 'comment' functie tijdelijk weer aanzetten, dus je kunt je commentaar ook op de blog kwijt, als je dat gemakkelijker vindt!
Bij voorbaat dank voor de moeite, en met hartelijke groet,
Beer Bergman.
www.lagrossetalle.com en alles over de Deux-Sèvres op www.ontdek-frankrijk.fr...]]>
U kent ze wel, de programma's over verhuizen naar het buitenland, 'Het roer om' enzo. Waarin de natie vol leedvermaak, en soms met enige spanning, de belevenissen volgt van al die Nederlanders in den vreemde. En waarin het soms nog nét goed komt, soms helemaal fout gaat en natuurlijk vaak ook 'gewoon goed'.
U had het hier live mee kunnen beleven, deze maand. Beer kreeg het in haar bol en Jan moest eraan geloven. Dat was wat de buitenkant ervan zag. Eerlijk is eerlijk, een béétje waarheid zit er wel in. Maar ja, we willen ontwikkelen, kregen aanvragen, zaten met een caravan die lastig te onderhouden was en een plek die nog veel meer in het vergeethoekje zat, en vonden (cq. vond :-) toen dat alle ingrediënten aanwezig waren voor een succesvolle onderneming: de caravan moest worden gerehabiliteerd. Een mooi plekje, een gezellige veranda ervoor en nieuwe bekleding/gordijnen: lekker fris en opgeknapt voor een vakantie tussen huis en tent in.
Het was geweldig om te mogen snoeien: u heeft inmiddels wel begrepen dat ondergetekende dat geweldig vindt, met snoeischaar en zaag het terrein rond! En er was heel wat te snoeien (zie foto's). Zodat het plekje weer zijn oude luister kreeg, de bomen die mochten blijven staan weer lucht kregen en de caravan op een zonnig, maar beschut plekje zou komen staan.
Om een lang verhaal kort te maken: de andere campinggasten hebben de laatste dagen van de onderneming met veel plezier staan toekijken en we hebben veel gelachen over onze eigen situatie, want voor types die toch al zo lang in de business zitten, is het behoorlijk ongelofelijk, dat geef ik onmiddellijk toe :-).
Op 14 juli was hij (bijna) klaar, op de vijftiende kwamen de eerste gasten, ervaren caravanners, die voor ons getest hebben. Nogmaals dank, Herman en Norma, voor al jullie goede tips. Want tja, wij mogen dan in vroeger tijden in tenten hebben gekampeerd, de eerste jaren op La Grosse Talle idem dito, maar dan in huis: caravans konden ons tot voor kort niet bekoren... En ja hoor, hij is tot eind augustus bijna elke nacht verhuurd geweest... dus als u er gebruik van wilt maken, volgend jaar, dan moet u niet te lang wachten met reserveren!
Foto's en meer informatie over de caravan op de website...
...]]>
 |
 |
Vandaag is het twee jaar geleden dat mijn oma Bijnen is overleden, na een lang rijk leven. Rijk in de zin van ervaringen en liefde van man (te vroeg overleden), kinderen en kleinkinderen. Verder was het hard werken in de slagerij en later voor de klas, en laat ik het erop houden dat ze haar geluk niet cadeau heeft gekregen. Op jonge leeftijd ging ze bij haar ongetrouwde ooms en tantes wonen in De Reek, waar haar opa burgemeester was geweest; toen ze bijna dood was, en in een tweepersoonskamer in een verpleeghuis lag, vertelde de kamerbewoonster dat ze midden in de nacht wakker werd van oma, die diep onder de dekens weggekropen, om haar moeder lag te roepen.
(Dat lijkt overigens erg op het verdriet van mijn andere opa op zijn sterfbed, die na zoveel-en-zestig jaren, nog lag te huilen om het ongeboren kindje dat ze, want ongedoopt, niet hadden mogen begraven. Maar dat terzijde...)
Oma was een lieve oma, maar in haar en mijn jongere jaren moest je dat wel weten. Ze zag alles, en wist het allemaal beter. "Meisje, zou je nou niet eens...", en dat tegen dochters en kleindochters. Heel vaak. Maar van oma namen we dat allemaal. En met de jaren sleet het. Want de dochters namen het over. En na hen, de kleindochters. MIjn dochter zweert dat ze zo niet worden zal, maar het is al te laat.
Opa ging te vroeg dood. Hij was één-en-zestig, ik zeven. We mochten niet bij de begrafenis zijn, op een mooie dag in maart. Beelden van die dag: uit school ging ik juist niet naar huis, maar onaangekondigd gezellig mee naar een vriendinnetje. De familie moest zoeken, want we werden wel verondersteld bij de koffietafel te komen. Op weg naar huis kwamen we langs een parkeerplaats waar pissebedden groeiden, die ik hier met man en macht bestrijd. De koffietafel was in het café tegenover de kerk, dat voorheen van de familie van opa was geweest. Donker, veel mensen, lange tafels en krentebollen met koffie.
En met de dood van opa kwam voor oma de eenzaamheid. Maar ook de logeerpartijen! Oma heeft me leren breien, want was inmiddels juf voor een klas geworden. Eerst woonde ze nog op de zevende verdieping 'in de flat', daar had ik dan een prachtige grote en lichte kamer, ik waande me er groot. En werd er buitengewoon verwend.
Gedurende mijn hele middelbare schooltijd ging ik elke week bij oma op de thee-met-koekjes. Na de pianoles, op dinsdagmiddag. Hartstikke gezellig! Teevee kijken, naar dingen van niks en op twaalfjarige leeftijd al romannetjes lezen, die oma in overvloed had. Hoewel een beetje meertalig, was oma niet erg literair :-). De boterhammen met hagelslag smaakten er heel vies en pas jaren later kwamen we erachter dat het kwam doordat het waspoeder in haar mini-éénpersoonshuishoudentje naast de hagelslag in de kast stond. En oma had veel planten op haar balkon, waar ze veel aandacht aan besteedde. Ze had ook zo'n heel klein oventje, zoals je die nu niet meer ziet, geen idéé wat ze daar in deed trouwens. En ze at elke dag een appel.
Enfin, ze vond het naar Frankrijk verhuizen niet zo'n bijster goed plan, maar toen had ze al geleerd haar mond te houden. Ze is hier nog wel geweest, en daar bewaar ik hele goede herinneringen aan.
Oma was dementerend aan het einde van haar leven. Op enig moment moest ze opgenomen worden in het ziekenhuis en zijn wij naar Nederland afgereisd omdat het ernaar uitzag dat ze nu snel zou overlijden. Daar heeft ze, waarschijnlijk onder invloed van de medicijnen, twee weken lang ons op bijzonder wijze beziggehouden. Het meisje, de tiener, de jonge vrouw... allerlei facetten van oma die we nog nooit hadden gezien. Grappig, jolig, uitgelaten, spits... heel bijzonder. Iedere nacht werd er gewaakt en ik heb er twee nachten mogen slapen: ineens was je met het kind, dat geliefkoosd en gerustgesteld wilde worden.
Maar ja, na twee weken knapte ze weer op, relatief dan, en was haar plaats niet meer in het ziekenhuis. Terug naar het verpleeghuis, waar ze het vreselijk vond. Al die demente bejaarden, wat moest zij daar nou?
Dus wij terug naar Frankrijk, want ja, het zou zomaar nog een hele tijd stabiel kunnen blijven.... Maar oma was nog niet weg uit het ziekenhuis en met een verzorger in haar kamer, die zich éventjes omdraaide en ploef - vertrokken.
Toen ik juist gehoord had dat oma was overleden, at ik een appel. Daar zat een ontkiemd zaadje in. Het begint inmiddels een hele boom te worden -zie foto. Wij zullen nog veel aan oma denken!...]]>
Een 'débroussailleuse' is een bosmaaier, maar dat zegt de gemiddelde Nederlander denk ik niet zoveel. Dat is geen schande hoor: ik had er echt nog nooit van gehoord voordat ik hier kwam wonen. Nou zegt dat niet alles, maar toch.
Een klein motortje aan de éne kant, een lange stok met een groot handvat in het midden, een koord voor om je nek, en een stuk touw of een 'soort van' rond zaagblad (naar voorkeur) aan het einde.
En dat einde, daar gaat het om. Je start de motor, hangt het ding om, zet een helm met gezichtsbeschermer op, en loopt dan als een soort agressieve 'stranger' in de rondte. Je doet ook nog wat: je snijdt het onkruid weg. Niet de kleine beetjes, maar langs randen waar je het altijd te lang laat worden. Omdat (A) het regent als het warm is en alles lekker doorgroeit maar jij niet kunt maaien. Of omdat (B) je met andere dingen bezig bent.
Enfin, u ziet het voor zich? Nou, het was geweldig! Want ik heb het bijna zeventien jaar af kunnen houden (onder het motto 'ik wil niet alles kunnen'), maar nu ging ik voor de bijl. Want er moet héél véél worden 'gedébroussailleerd' (met een 'd' dan maar?), vanwege de combinatie van A en B.
Ik hoef er waarschijnlijk niet bij te melden dat ik spierpijn heb en nog meer ga krijgen :-). Maar het terrein begint er weer gastvrij uit te zien. Eindelijk, want de winter heeft lang genoeg geduurd en wij zijn toe aan gezellige, ontspannen, lieve, aardige en vooral weer véél gasten!...]]>
Je kunt er ook op zijn site over lezen: http://bilance.fr/nl/devakantiecoach/
En als je nog meer wilt weten, weten jullie ons wel te vinden :-)...]]>
En dat heeft Melle geweten. Al in 1993 of 1994 was hij één van de initiatiefnemers van l'Assocation Melloise pour le tourisme, waar ik hem voor het eerst ontmoette tijdens vergaderingen. Toerisme stond toen nog in de kinderschoenen, alles was alleen in het Frans, de klant zou wel komen.
Uit deze stichting is de Office de Tourisme du Pays Mellois ontstaan, een 'Office de Tourisme de Pays' of 'de Pôle' avant la lettre. Technisch gesproken komt het neer op het overdragen van competenties door gemeenten naar de daaropvolgende laag (Communauté de Communes, die de competentie weer doorgeven aan het Syndicat Mixte du Pays Mellois). Jean Bellot was voorzitter tijdens de eerste jaren van het OTPM (Office de Tourisme du Pays Mellois).
Jean Bellot heeft een unieke collectie foto's gemaakt van Melle, haar kerken en bomen. Hij was daarmee degene die mij inspireerde om de camera op te nemen en de hele Pays Mellois af te struinen, wat resulteerde in mappen vol foto's. Want er bestond tien jaar geleden geen volledig overzicht van bijvoorbeeld de kerken van de Pays Mellois; voor een project van website en folder over die kerken, in samenwerking met Cécile Girardin en in opdracht van het OTPM, heb ik de foto's van Jean destijds aangevuld met de kerken elders in de Pays Mellois.
Daarnaast was Jean Bellot vooral de man achter de 'Chemin de la Découverte': de wandeling die rond Melle is uitgezet, en die heel erg de moeite waard is. Hij voert de wandelaar door het stadje Melle, met vaak prachtige uitzichten, bijvoorbeeld op de Eglise Saint-Pierre. Maar ook door het 'Arboretum', waar een negental collecties meer dan soorten struiken en bomen bevatten, waaronder 250 verschillende rozenstruiken! En daar zitten unieke collecties bij, zeggen kenners.
"L'homme qui nous a fait aimer la vie, les arbres....", we zullen Jean missen. En het 'Comment vas-tu, toi', waarbij je op on-Franse wijze bij de schouders werd gepakt en diep in de ogen werd gekeken....]]>
We hebben samen gelunchd, wat neerkomt op een uitgebreide kennismaking. Of zij La Grosse Talle kende, met de camping en de gîte? Ja, misschien.
Of wij dan Bart Donders kenden, zwager van Martine? Die had hier in de buurt op een camping gestaan. Jazeker!
Bart Donders en zijn vrouw zijn twee jaar geleden hier op de camping geweest. Een sympatiek echtpaar, dat vooraan op het campingterrein in een superleuk wit busje bivakkeerde. Op het moment van vertrek nemen wij altijd uitgebreid afscheid van onze gasten en zo ook bij hen. En hoe het komt, weet ik niet meer, maar het woord 'Augustinianum' viel. Uit die bus dan maar. Dat behoeft enige toelichting. Want het is en blijft uitzonderlijk om op het Franse platteland te wonen en bij toeval oud-leerlingen van het Augustinianum in Eindhoven op je camping te krijgen. Daar moest een foto van worden gemaakt. Met twee oud-leerlingen, een oud-rector en een klein meisje dat naar Augustinus is vernoemd (Norah Augustine....). Gemaakt door de tweelingbroer van een klasgenoot van de oudste oud-leerling van het gezelschap. Kunt u me nog volgen?
(ps - heeft u op de site van het Augustinianum gekeken? En die woorden op het gebouw gezien? Die heeft beerbergman.com nog ooit ontworpen!)...]]>
Enne... de site wordt aangestuurd door het Content Management Systeem van Quixys France :-)....]]>
Allereerst: februari werd gekenmerkt door veel zon en warme temperturen: we hebben regelmatig buiten gelunchd, koffie gedronken, in de tuin gewerkt, gezond, gelezen, gespeeld (Norah en Thomas). Heerlijk.
Begin februari gingen Bianca en ik eten in Melle, Café de Boulevard, waar het uitstekend lunchen is. Een aanrader als je hier op vakantie komt en van de wat alternatievere "couleur locale" wilt genieten! Gelegenheid om allerlei vrienden en kennissen weer even te zien en af te spreken dat we nu écht eens samen zullen eten :-). Halverwege onze uitstekende quiche kwam er ineens nog meer leven in de zaak: een gezelschap van ongeveer 25 personen betrad het établissement, voorafgegaan door journalisten met flitslichten. Oh jee, Ségo!
En ja hoor, Ségolène Royal, oud-kandidate voor het presidentschap van Frankrijk (2007) en momenteel nog Présidente van de regio Poitou-Charentes, met haar gevolg: de trouwe en actieve leden van de Parti Socialiste, afdeling Melle. Waaronder Yves Debien, kandidaat voor het burgemeesterschap van Melle (waarvoor verkiezingen op 9 en 16 maart aanstaande).
Het gezelschap schoof aan aan de lange tafel, met uitzondering van een viertal (journalisten, assistenten), die aan een tafeltje naast ons werden neergezet. Men kreeg een bord met rauwkost en een dip, met brood en koffie. Ik heb geklokt: na precies zeventien minuten stond dat kleine gezelschap op, evenals Mme Royal, en zij verlieten het pand, op weg naar de volgende officiële gelegenheid. De andere leden van het gezelschap hebben gezellig hun maaltijd genuttigd, gelukkig...
Wat een leven in de brouwerij in Melle, off all places!
Voor Jan was februari een bijzondere maand: hij mocht hier voor het eerst voor de klas, en wel een klas op van de Universiteit van Poitiers, faculteit Niort. Met een aantal uren over "Connaissance de soi. Oh, wat is hij gelukkig met zijn studenten! Het bloed kruipt toch waar het niet laten kan....
En: februari stond serieus in het teken van het toerisme van de toekomst: ik maak deel uit van een brainstormgroep die door de regio is ingesteld en moet nadenken over hoe het toerisme eruit zal zien in 2025. Hartstikke leuk. Officiëel heet dat: Groupe Prospective Tourisme 2025 (even naar beneden scrollen), gecoordineerd door het IAAT (Institut Atlantique de l'Aménagement du Territoire) en geleid door het bureau Futurouest (in Nantes).
Achttien genodigden, uit de wereld van het toerisme, variërend van gîte-eigenaren (:-)) tot directeuren van CDT's (Comité Départemental du Tourisme, Deux-Sèvres dus, maar ook de Charente bijvoorbeeld) en CRT (Comité Régional du Tourisme, Poitou-Charentes dus) en de directeur van de regionale Kamer van Koophandel, nemen daaraan deel. Wij kijken inmiddels allemaal uit naar die heerlijke, gezellige en ontspannende dagen, want er zijn er elf in totaal, tussen januari en april.
Wat doet een mens als hij brainstormt? Ik krijg inmiddels een beter idee van hoe dat in zijn werk gaat.
Allereerst moesten we zeven evenementen melden, die wat ons betreft het toerisme in 2025 zouden (hebben) beïnvloed(en). Op grond van die gegevens, literatuurstudie en enquêtes die door Futuouest zijn gevoerd, werden ons vervolgens 120 vragen voorgelegd, waaraan we een appreciatie moesten toekennen: helemaal mee eens, mee eens, twijfelachtig, niet mee eens, helemaal niet mee eens, geen mening. Die werden ingevoerd in een software pakket, zodat het vastlag en dat gaf leuke grafiekjes. Over sommige kwesties waren we het wel eens, maar meestal was dat luid en duidelijk niet het geval. En dan volgde er debat. Aan het einde van het debat mocht je je mening wijzigen. Oh, als de verkiezingen toch eens zo zouden kunnen gaan!
De eerstvolgende keer gaan we die gegevens kruisen en daarna kennelijk scenario's schrijven. Ik houd u op de hoogte :-).
Maar even terug naar de eerste dag: de zeven evenementen. Bovenaan mijn lijstje stond niet het veranderde klimaat, milieu, verhoogde brandstofprijzen of brandstofschaarste, maar de impact van de verdergaande virtualisering van de wereld: met al die uitzendingen op tv over verre oorden, een niet nader genoemd apparaat waarmee je nu reeds virtueel kunt tennissen, maar waarom niet virtueel zou reizen op de bank (?), en een zich snel ontwikkelend gevoel van gebrek aan veiligheid elders op de wereld (wie gaat er nu nog ontspannen op vakantie naar Egypte?), zou het wel eens kunnen dat we voor een gedeelte van ons vakantiegevoel, over zeventien jaar dus, gebruik maken van virtuele hulpmiddelen, in plaats van in de auto of vliegtuig stappen. Dan kunnen we ook 's avonds laat nog even een uitstapje maken naar de Romaanse kerken van de Pays Mellois bijvoorbeeld. Of over de markt schuifelen, op dinsdagmiddag, als de echte markt al is afgelopen. Want die geitenkaas, die mag dan toch niet meer van Europa.
Wat denkt u? Graag uw mening!...]]>
Vanaf het begin heeft de "ouderslaapkamer" van de gîte in die prachtige gele gouden gloed gebaad: indachtig het beeld van de goudste kamer die ik ooit in het huis van een vriendin had gezien, hebben we altijd gebruik gemaakt van het feit dat de ochtendzon hier zo mooi naar binnen schijnt en alles in een gouden gloed zet. Helemaal in het begin heeft Jeannette die gordijnen nog gemaakt en ze doen me nog steeds aan haar denken.
Dit jaar is er een nieuw bed gekomen, met een dekbed (in plaats van alleen maar dekens, die nu als extra deken kunnen functioneren). Nog meer geel, in landelijke streepjes.
 |
 |
Mag ik u even voorstellen: de eerste pelgrim van dit jaar, Roma - veertien maanden oud - met moeder Myriam.
De eerste pelgrim van dit jaar, en de eerste keer dat we een pelgrim met baby mochten ontvangen op La Grosse Talle!
De pelgrims die we hier ontvangen lopen vaak met een specifiek doel naar Santiago di Compostella. Het is bijna altijd een feestje om ze te mogen ontvangen en wat tijd met ze door te brengen.
Maar daar staat een mens toch even van te kijken, een pelgrim in een kinderwagen, zelfs als je gewend bent aan pelgrims met ezels, geiten, aan oude en jonge lopers.... maar zulke jonge kinderen, dat hebben we echt nog nooit eerder meegemaakt. Het moet het verhaal zijn, anders is zoiets niet mogelijk.
En ja hoor, hoewel je er op het eerste gezicht even raar van opkijkt ("als dat maar goed gaat"), was het de bijzondere moeder, met het bijzondere verhaal en de bijzondere missie, waardoor de dingen (wederom) toch weer vaak anders zijn dan ze lijken.
We geven het toe: bij het vertrek hebben we allebei een traantje weggepinkt: zoveel moed, zoveel onzekerheden, wat zal de toekomst brengen?
We wensen Myriam en Roma alle goeds op hun reis toe, en dat antwoorden en rust hun deel mogen zijn!...]]>
Januari was dit jaar een natte maand. En januari is bij ons altijd een maand van verjaardagen: eerst Charlotte, die alweer 13 is geworden, daarna Norah, die dit jaar 4 kaarsjes mocht blazen. En dat in gezelschap van opa en oma, wat ze fantastisch vond. En aan het einde van de maand is Bianca jarig, maar haar leeftijd verklap ik niet :-).
Verder hebben we, ook traditioneel, hard gewerkt: Jan met zijn klanten, Beer met haar klanten en met Quixys France Internet Solutions. Domeinnamen verkopen we, en we bieden hosting services aan en dynamische websites (sites die de klanten zelf onderhouden met ons Content Management Systeem dat Quixys CMS heet). We blijven aan het werk met het terugdringen van het aantal spams, dat is een continue strijd, soms tegen de bierkaai.
Om onze klanten, maar ook anderen, informatie te geven over allerlei Internet-gerelateerde onderwerpen die niet persé goed passen op de website van Quixys France, heeft Bianca daarom ook een nieuwe site gelanceerd in januari: www.marque-pages.fr De site is bovendien uitstekend om je Frans wat bij te spijkeren, want hij is helemaal in het Frans geschreven, want het is bijna niet mogelijk om alles in meerdere talen te publiceren. En bovendien bestaan er goede websites in het Nederlands die gaan over allerlei Internet zaken, zoals spams, virussen, mailproblemen, en meer van dat soort dingen.
De laatste dagen van de maand waren we (Jan, Charlotte en ikzelf) een weekend in Parijs, in het appartement van onze schoondochter-in-spé, in Puteaux, vlakbij La Défense. Waar we Charlotte dan ook mee naartoe hebben genomen, om haar de enorme Arche te laten zien, en de Arc de Triomphe in de verte. Met het zonnige weer wat hadden, was het weer prachtig.
Daarna heb ik op maandag ochtend Charlotte afgezet bij de Réunion des Musées Nationaux, alwaar zij een driedaagse stage ging lopen. Het is een staatsorganisatie, die de nationale museumwinkels exploiteert. Omdat mijn neef daar werkt, kon zij er een paar dagen rondkijken op de afdeling Multimédia. Dat was natuurlijk een kans uit duizenden, voor dit meisje dat droomt van de grote stad. Want hoe leuk het ook is om op het Franse platteland te leven en er op vakantie te gaan, als je dertien bent vind je dat er niets aan is. Kortom, een "trou pommé".
Hoe dan ook, als wij naar Parijs gaan is de afspraak: shoppen én cultuur. Dus hebben we op zondagmiddag het Musée de Mode et du Textile bezocht (onderdeel van het Louvre) en daarna het Musée de la Publicité. Dat leek me een aardige combi, met shoppen en stage. Nadat we jurken en gewaden van de laatste tweehonderd jaar bewonderd hadden, nog éven naar de afdeling sieraden geweest. En wat zagen wij daar? Een sieraad van Jacomijn van der Donk, zus van onze vriend Diederik. Goh, wat waren we plaatsvervangend trots! (Hier nog een link, van een enthousiaste spaanse bewonderaar.°
En verder beginnen de reserveringen weer een beetje te lopen: er zijn nu nog een paar weken te huur in het hoogseizoen, en nog vrijwel alles in het voorseizoen. Met de tuin en de natuur in vol ornaat, de rust van het landleven en een minimaal aantal toeristen, is het echt en prachtig moment om je vakantie hier door te brengen. En waarom niet een paar sessies bij Jan doen, om even afstand te nemen?...]]>
Altijd leuk om even naar Parijs te gaan, en meestal een goede gelegenheid om even bij mijn Franse neven of nicht op bezoek te gaan, of bij de vriendin van Thijs, Jan zijn zoon. Deze keer ging Myriam (mijn nichtje dus) mee en bleef ik bij haar slapen. Top! Op zijn Nederlands, op de fiets (de beroemde Vélib' ) door Parijs crossen. Het betere Amsterdam-gevoel, tegen de stroom in op het trottoir, en midden over de Place de la Concorde, en alsmaar met uitzicht op de letterlijk schitterende Eiffeltoren. Dat is wel een héle toepasselijke manier om naar een Nederlandse avond te gaan!
In Lavinia troffen wij een groot gezelschap aan, en iedereen leek elkaar te kennen. Nu is mijn kroegervaring weliswaar groot, maar hij stamt ook uit de middeleeuwen, en bij Myriam is hij beperkt tot Franse 'bars', dus we voelden ons beiden wat verloren. Of, zoals Myriam het verwoordde: en nu, want er is niemand om ons te introduceren?! Want ja, je stapt nu eenmaal niet zo gemakkelijk op wildvreemden af in Frankrijk, hoewel ook daar uitzonderingen de regel bevestigen.
Enfin, het "le canard étrange dans le bijt"-gevoel (met dank aan Yahoo Babel Fish) duurde niet lang, want kennelijk is basiscultuur toch van wezenlijk belang in een mens zijn functioneren, zodat we ons de rest van de avond uitstekend hebben vermaakt en nu dat super Nederlandse gevoel hebben dat we een heleboel mensen hebben leren kennen :-).
Wat, dat hebben we toch ook?! We hebben kennisgemaakt met Arjan, die de organisatie van deze maandelijkse ontmoetingen juist op zich heeft genomen; met Yvonne, die al lang in Parijs woont maar nu weer even terug wil naar Nederland en de mooiste rok van de avond droeg; Daphné, die nog bijna bij ons stage was komen lopen maar toch liever naar Parijs ging (geef haar maar eens ongelijk, op die leeftijd wist ik het ook wel :-) was er en ook haar stagebegeleidster; en met Sander, die vanuit Frankrijk websites voor zijn Nederlandse klanten maakt, waaronder een hele mooie voor de schrijver Arnon Grunberg en verder nog wat dames en heren waar ik de namen niet van heb gehoord of onthouden. Het eerste omdat er veel decibellen waren, het tweede omdat bij het vorderen van de avond de stemming en ook het alcoholgehalte in mijn bloed toenam...
Gelukkig dat we ook weer op de fiets terug naar Myriam haar huis konden, want voldoende frisse avondlucht doet veel goed onder die omstandigheden!...]]>
Want ik realiseer me dat ik vaak begin met 'eindelijk'. Niet dat we stilzitten, maar er is gewoon veel te doen. En altijd heb je het gevoel dat je achter de zaken aanloopt... en gelukkig hebben we dan veel begrijpende zielen in onze familie- en vriendenkring, die hier zelf al eens ervaren hebben dat alles wel in een ander ritme lijkt te gaan, om ons gerust te stellen. En daar houden we ons maar aan vast.
Vanmiddag was het heerlijk weer: 22°C in de schaduw (ook vanavond was het buiten net een zwoele zomeravond, raar idee als de kastanjes en noten al vallen).
Ik heb het gevoel nu eindelijk ( :-) )een echte tuinier te zijn geworden: voor het eerst heb ik onkruid verbrand in mijn moestuintje. Want een slijmbeursontsteking aan de linker arm en later een vies ontstoken spinnenbeet aan de rechter schouder, hadden me ervan weerhouden om ook maar iéts te kunnen doen in de tuin, en dat vanaf midden juli. Of anders gezegd: toen het ophield met regenen (half juli), en de omstandigheden ideaal waren om te tuinieren, toen kon ik het niet. En dat was behoorlijk frustrerend. Want de tuin lag er meer dan prachtig bij, eind juni. Alles verzorgd, alle onkruid onder controle... C'est la vie, zullen we maar zeggen.
Dus om de achterstand weg te werken, en meteen de zaden die alweer aan het opkomen waren in de tuin de das om te doen, een fikkie gestookt. En het was hartstikke leuk, ontspannend, en efficiënt. Dat doen we vaker.
Maar goed, onkruid verbrand, alles omgespit, en de warme as over de aarde verspreid in de hoop dat de zaden nu wel verbrand zullen zijn. Deze week dan compost erover en misschien lukt het nog om spinazie te zaaien en nog wat prei te zetten....?
Het is niet zo mijn gewoonte om fotoos van de meiden online te zetten, maar deze wilde ik familie en vrienden toch niet onthouden: met dit prachtige weer, op de laatste dag van september, heeft Norah zich prima geamuseerd onder de tent die we samen van een laken hadden gemaakt. Terwijl mama in de tuin aan het zwoegen was en papa nog wat planken maakte voor de cd-kast. Echt zondag dus. Heerlijk!...]]>
Gisteren, toch nog onverwacht, kreeg ik de kriebels en heb ik een RTT middag genomen (die Franse gewoonte die er met de 35 urige werkweek in is gekomen, dat niemand meer werkt op vrijdagmiddag :-). Afgereisd naar de Périgord, om precies te zijn, naar Douzillac, zo'n dertig kilometer ten westen van Périgueux. Daar hadden een twintigtal Nederlanders van het Frankrijkforum afgesproken bij Janine en Teun (zie foto), die in Douzillac de chambre d'hôtes "La Ferme fleurie" uitbaten. (Vanwege mijn liefde voor spiegels en doorkijkjes, ook hieronder nog een paar foto's van La Ferme fleurie.)
In Frankrijk woonachtig sinds 2004, hebben zij daar een mooie en rustige plek gecreëerd, waar het prima verblijven is. En altijd leuk om eens bij een collega in de keuken te kunnen kijken! :-).
Frankrijkforummers, wat zijn dat? De aanwezige gasten hebben twee dingen gemeen: ze zijn Nederlander in Frankrijk én zijn in meer of mindere mate actief op het Frankrijkforum. Daar is het ook aardig vertoeven en ik ben er soms wel en soms niet zo actief. Je kunt er terecht voor practische vragen en tips, voor als je op vakantie wilt naar Frankrijk, of wanneer je er woont en de meer 'dagelijksegangvanzaken' vragen hebt. Of om er een aardige discussie op te zetten over Fransen, Nederlanders, Frankrijk en aanverwante onderwerpen, die (ook weer soms) hoog op kunnen lopen :-).
Ik dwaal af. Gisteravond, ontmoeting met FFers in Douzillac. Het was gezellig. Niet in de laatste plaats omdat Pierre en Astrid er waren met hun Hollandse viskar. Hollandse nieuwe, broodjes paling, kibbeling en broodjes gepelde garnalen: Holland op zijn top.
En een enthousiast, zeer gevarieerd gezelschap dat er zin in had. In die mensen achter de namen op het forum te ontmoeten en nu eens live ervaringen uit te wisselen. Over leven in Frankrijk. Het waarom van al die "destins" die zich ineens verder in Frankrijk afspelen. De tegenslagen, de meevallers. Mooie verhalen, met ups en downs. En dat alles bij een broodje vis. Buiten en later binnen. Voor het haardvuur in wat binnenkort de huiskamer van Janine en Teun gaat worden. Super, ik heb genoten.
Hartstikke leuk om jullie allemaal ontmoet te hebben, Fia (uit Civray), Janine en Teun (gastvrouw- en gastheer), Pierre & Astrid (die van de vis), Jeanine en Jos , Leny en Ton, Karin en Edwin, Dorine en Freek, Bea (de enige uitzondering, want niet in Frankrijk wonend en ook geen FF'er :-), Ronman, Anneke en Henk....]]>