|
|
Bianca en Richard Splinter kwamen hier met Louise, die haar eerste echte vakantie buitenshuis kwam vieren: 14 maanden is ze hier geworden en ze was een geweldige buurvrouw!
Het gezellige gedoetje van de familie Splinter was een lust voor het oog en pastte in alle opzichten bij het volume en de sfeer van La Talle: zelfs de rode speelgoedbak leek afgestemd op de leidende kleur van het kleinste appartement van la Grosse Talle.
In het zomerseizoen rijdt er elke ochtend zo’n klein wit Frans bestelbusje ons terrein op, vol met vers brood. Dat gaat als volgt: Jan maakt de avond ervoor zijn rondje, geeft hier en daar briefjes af die onze gasten dan invullen en ‘s morgens kunnen ze hun bestelling onder de open hangar ophalen. Heel sfeervol, erg ambachtelijk, van de bestelling tot aan het brood.
Frans en Dorien zitten allebei in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze kenden dit gedeelte van Frankrijk helemaal niet, en zijn hier al dwalend terechtgekomen. Ze zijn echte oostblokgangers, en komen af en toe ook in Frankrijk. Altijd kamperen, dat wel.
Wat deden Dorien en Frans op La Grosse Talle?
Voor al diegenen die zich afvragen hoe het is om in de winter op La Grosse Talle te leven: dit is het ongeveer. Lange winteravonden, voor de haard, met een wijntje en goed gezelschap! Wij zijn zo ongelofelijk blij met onze fantastische gasten, die dit pokkeweer allemaal min of meer goed doorstaan, en het is hartverwarmend om ze allemaal rond de haard te zien zitten. Ervaringen van vandaag en tips voor morgen worden uitgewisseld. En Jan staat vanavond garant voor een selectie uit de sterke-verhalendoos… de boekhouding moet maar even wachten :-).
Ik moet eraan geloven, de oude blog is weg, dood, niet meer te vinden, alles kwijt. Tja, het kan zelfs de beste overkomen. Sommige artikelen en stukjes en commentaren, zoals het uitzoeken van een nieuwe bril, alweer jaren geleden, zijn niet meer te hertstellen. Maar andere dingen weer wel. Ik begin maar gewoon aan het begin: met dat wat ik me herinner. En omdat er vandaag op twitter expliciet naar werd gevraagd door @bretonseboerin, eerst maar het recept voor de clafoutis. Een toprecept. Dat je met kersen kunt maken als je het klassiek wilt doen, maar wat ook héérlijk is met appel/kaneel of andere vruchten!
Twee weken op La Grosse Talle vonden ze eigenlijk niet lang genoeg, maar dat konden ze van tevoren niet weten. Wat zijn hun impressies van La Grosse Talle en de Poitou-Charentes?
Kom je op La Grosse Tallen en ben je waarschijnlijk vooral toe aan uitrusten : dat is een bekend patroon hier. En toch, uitrusten geschiedt voor een gedeelte door andere dingen te doen dan die je gewend bent. En tja, de veertiende juli nadert, dit jaar is het een lang weekend en dus is er ontzettend veel te doen de komende dagen. Dat wordt heel moeilijk, want alles doen gaat niet lukken! Om jullie een idee te geven, hieronder een lijstje (ahum) :
De koning te rijk, zo voelen we ons, met onze nieuwe « buitensalon ». Want dat kun je geen tuinmeubilair meer noemen, die term is net iets té gewoontjes voor die luxe bank en stoel die nu op ons terras voor het huis prijken. We hebben het meteen ingewijd, met een hele middag hangen-op-de-bank en ik zweer het jullie: je werkt er écht beter dan binnen op kantoor :-)!
April en mei 2011 zijn/waren wat het weer betreft heerlijke maanden in de Poitou-Charentes : veel zon, en ook vaak hoge temperaturen. We eten weer buiten. En de gasten in de gîte op La Grosse Talle ook!
Zo voelen we de zomer aankomen, zeker nu er weer regelmatig pelgrims op de stoep staan voor een overnachting in de studio of op de camping…
Tis wat organiseren, maar wel spannend – Niet alleen vliegt de tijd, er verandert ook veel. Zelfs op La Grosse Talle, waar het soms wel lijkt alsof de tijd stilstaat. Maar schijn bedriegt, want de gebouwen mogen dan oud zijn en immobiel lijken, ze hebben al die jaren veel zien gebeuren. Waarschijnlijk al voor onze komst, inmiddels bijna 19 jaar geleden (!), maar zeker ook daarna en al helemaal in de afgelopen paar maanden.
|
mogelijk gemaakt door TripAdvisor
|