La Grosse Talle - gîte, camping, appartementen in Frankrijk

Het moet worden gezegd: petje af voor onze gasten die tijdens de toch wel talrijke regenrijke periodes van de zomer 2011 hun goede humeur en vooral inventiviteit hebben behouden. Zo was daar Onno (die van de iPad familie), die van de gelegenheid gebruik heeft gemaakt om in een niet zo’n echte campingpan (zie foto!) een, volgens hem heerlijke, kalfstong te bereiden. Volgens hem, want ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo goed durf te eten. Maar wellicht, wellicht, ga ik het toch eens proberen.

Voor de echte liefhebbers volgt hieronder het recept van Kalfstong op de camping à la Onno :

De Belgische familie Baert heeft anderhalve week op het meest discrete stukje van de camping gestaan, daar achteraan links. Overigens past dat adjectief uitstekend bij ze: discreet, maar gezellig en vrolijk zijn ze en het was prettig om ze een week of wat op La Grosse Talle te hebben. Carine werkt als gezinsbegeleidster met kinderen gedrags- en emotionele problemen in Brasschaat, bij de kinderen aan huis, vanuit het idee dat het het beste is dat de kinderen bij hun ouders opgroeien. Jonas is ontwerper van kartonnen displays en verpakkingen, samen met zes andere ontwerpers in een fabriek met 30 man personeel. Ze werken voor grote merken, vooral Belgische merken, en wat voor de Nederlandse markt. Ze kwamen met twee en een half kind kamperen, op een plekje met extra schaduw. Het is een plekje met veel schaduw, ‘s morgens wel wat auto’s, maar verder geweldig. Wat ze leuk vonden is dat er geen ‘echte’ plekken waren, dat het gewwon een heel groot geweldig terrein was waar iedereen gezellig samenleeft.

Ze kwamen voor een paar dagen, maar plakten er nog een paar aan en wij zullen ze missen, op ‘hun’ plekkie vooraan op de camping :-). Het was hartstikke gezellig met Wouter, Amber, Sara en Luce! Eerder had ik al besloten om de fotoportretten van gasten te publiceren, om zo een visueel album te maken van wie er allemaal een stuk van ons leven hier meeleeft, maar uiteindelijk ben ik toch gezwicht voor het idee van geschreven portretten.

Het is weer volop pelgrim seizoen op de wegen naar Santiago de Compostella : elke week ontvangen we weer pelgrims die overnachten in één van de appartementen, de caravan of komen kamperen. En sommigen dragen hun last niet zelf, maar laten dat door een ezel doen: ook dit jaar weer hadden we er één te gast, die Jan heeft geholpen met het kort houden van het gras :-).

Heerlijk zo’n vakantie… als alles goed gaat! Maar soms worden ook vakantiegangers ineens met hun neus op de feiten gedrukt: het « gewone » leven gaat altijd door, ook als je in Frankrijk bent.

Pelgrims heb je in alle maten en soorten: ik heb in het verleden als eens geschreven over onze ontmoetingen met Fanny en Harry en over die pelgrim die met een kinderwagen + baby naar Santiago de Compostella wilde lopen (ben benieuwd of ze het heeft gehaald). De meesten zien wij komen en weer gaan, met sommigen hebben we naderhand nog contact.

Je zou toch zomaar weer zin krijgen om te gaan schilderen, als je onderaan de enorme kersenboom staat, die het middelpunt van de camping is. Hij is ziek, we lijden met hem mee, maar zinnen al op allerlei mooie manieren om hem « levend » te houden :-).

Het kon niet uitblijven: de weemoed die zich van mij meester maakt na half augustus, als de dagen serieus gaan korten en het licht ontegenzeggelijk al najaarslicht is geworden…