Het was ontegenzeggelijk voorjaar. En we hebben dan ook zojuist een weekendje romantisch plattelandsleven achter de rug. Compleet met een enorme vrijheid voor de kinderen (het doet me denken aan de carnavalsdagen bij ons vroeger: mama kookte geen eten, we kijken wel wat er in de koelkast is en anders konden we altijd nog naar de friettent :-), want wij moesten zonodig weer het hele weekend maaien, snoeien en 'débroussailler' - wie oh wie geeft me de goede Nederlandse vertaling?

Een 'débroussailleuse' is een bosmaaier, maar dat zegt de gemiddelde Nederlander denk ik niet zoveel. Dat is geen schande hoor: ik had er echt nog nooit van gehoord voordat ik hier kwam wonen. Nou zegt dat niet alles, maar toch.
Een klein motortje aan de éne kant, een lange stok met een groot handvat in het midden, een koord voor om je nek, en een stuk touw of een 'soort van' rond zaagblad (naar voorkeur) aan het einde.
En dat einde, daar gaat het om. Je start de motor, hangt het ding om, zet een helm met gezichtsbeschermer op, en loopt dan als een soort agressieve 'stranger' in de rondte. Je doet ook nog wat: je snijdt het onkruid weg. Niet de kleine beetjes, maar langs randen waar je het altijd te lang laat worden. Omdat (A)  het regent als het warm is en alles lekker doorgroeit maar jij niet kunt maaien. Of omdat (B) je met andere dingen bezig bent.

Enfin, u ziet het voor zich? Nou, het was geweldig! Want ik heb het bijna zeventien jaar af kunnen houden (onder het motto 'ik wil niet alles kunnen'), maar nu ging ik voor de bijl. Want er moet héél véél worden 'gedébroussailleerd' (met een 'd' dan maar?), vanwege de combinatie van A en B.

Ik hoef er waarschijnlijk niet bij te melden dat ik spierpijn heb en nog meer ga krijgen :-). Maar het terrein begint er weer gastvrij uit te zien. Eindelijk, want de winter heeft lang genoeg geduurd en wij zijn toe aan gezellige, ontspannen, lieve, aardige en vooral weer véél gasten!

Wil je wat weten over spirituele vakanties (die het niet altijd zijn)? Luister dan naar
http://www.bnr.nl/archief?url=/csFdArtikelen/WEB-BNR/y2008/m04/d15/audio# - een héél klein interviewtje met Jan over zijn bijdrage aan dit programma over vakantie vieren, maar dan anders.

Je kunt er ook op zijn site over lezen: http://bilance.fr/nl/devakantiecoach/

En als je nog meer wilt weten, weten jullie ons wel te vinden :-)

De onverwachte ontmoeting waar ik het in de eerste posting van maart over had, vond plaats in het Café de Boulevard in Melle. Na de begrafenis van Jean Bellot streek ik daar neer om op te warmen, zowel fysiek als geestelijk. En kwam te zitten naast een dame met een wel héél Nederlands uiterlijk. Enfin, na enig heen en weer gekijk en geschuif, toch maar de stoute schoenen aangetrokken.
Martine, afkomstig uit Eindhoven!, woont sinds twee en een half jaar in deze regio, waarvan de laatste paar maanden in Melle. En is daar uitstekend ingeburgerd.
We hebben samen gelunchd, wat neerkomt op een uitgebreide kennismaking. Of zij La Grosse Talle kende, met de camping en de gîte? Ja, misschien.
Of wij dan Bart Donders kenden, zwager van Martine? Die had hier in de buurt op een camping gestaan. Jazeker!

Bart Donders en zijn vrouw zijn twee jaar geleden hier op de camping geweest. Een sympatiek echtpaar, dat vooraan op het campingterrein in een superleuk wit busje bivakkeerde. Op het moment van vertrek nemen wij altijd uitgebreid afscheid van onze gasten en zo ook bij hen. En hoe het komt, weet ik niet meer, maar het woord 'Augustinianum' viel. Uit die bus dan maar. Dat behoeft enige toelichting. Want het is en blijft uitzonderlijk om op het Franse platteland te wonen en bij toeval oud-leerlingen van het Augustinianum in Eindhoven op je camping te krijgen. Daar moest een foto van worden gemaakt. Met twee oud-leerlingen, een oud-rector en een klein meisje dat naar Augustinus is vernoemd (Norah Augustine....). Gemaakt door de tweelingbroer van een klasgenoot van de oudste oud-leerling van het gezelschap. Kunt u me nog volgen?

(ps - heeft u op de site van het Augustinianum gekeken? En die woorden op het gebouw gezien? Die heeft beerbergman.com nog ooit ontworpen!)

Maart werd afgesloten met een triest evenement en een leuke ontmoeting. Eerst dan maar het slechte nieuws.
Op 26 maart overleed de vroegere burgemeester van Melle (1977 A 1995), Jean Bellot, op 84-jarige leeftijd. Jean was een bijzonder warme persoonlijkheid, die zich met enthousiasme inzette voor minderbedeelden. Maar hij was vooral degene die in een vroeg stadium heeft begrepen dat de ontwikkeling van Melle via de ontwikkeling van de toeristische sector zou verlopen.

En dat heeft Melle geweten. Al in 1993 of 1994 was hij één van de initiatiefnemers van l'Assocation Melloise pour le tourisme, waar ik hem voor het eerst ontmoette tijdens vergaderingen. Toerisme stond toen nog in de kinderschoenen, alles was alleen in het Frans, de klant zou wel komen.
Uit deze stichting is de Office de Tourisme du Pays Mellois ontstaan, een 'Office de Tourisme de Pays' of 'de Pôle' avant la lettre. Technisch gesproken komt het neer op het overdragen van competenties door gemeenten naar de daaropvolgende laag (Communauté de Communes, die de competentie weer doorgeven aan het Syndicat Mixte du Pays Mellois). Jean Bellot was voorzitter tijdens de eerste jaren van het OTPM (Office de Tourisme du Pays Mellois).

Jean Bellot heeft een unieke collectie foto's gemaakt van Melle, haar kerken en bomen. Hij was daarmee degene die mij inspireerde om de camera op te nemen en de hele Pays Mellois af te struinen, wat resulteerde in mappen vol foto's. Want er bestond tien jaar geleden geen volledig overzicht van bijvoorbeeld de kerken van de Pays Mellois; voor een project van website en folder over die kerken, in samenwerking met Cécile Girardin en in opdracht van het OTPM, heb ik de foto's van Jean destijds aangevuld met de kerken elders in de Pays Mellois.

Daarnaast was Jean Bellot vooral de man achter de 'Chemin de la Découverte': de wandeling die rond Melle is uitgezet, en die heel erg de moeite waard is. Hij voert de wandelaar door het stadje Melle, met vaak prachtige uitzichten, bijvoorbeeld op de Eglise Saint-Pierre. Maar ook door het 'Arboretum', waar een negental collecties meer dan soorten struiken en bomen bevatten, waaronder 250 verschillende rozenstruiken! En daar zitten unieke collecties bij, zeggen kenners.

"L'homme qui nous a fait aimer la vie, les arbres....", we zullen Jean missen. En het 'Comment vas-tu, toi', waarbij je op on-Franse wijze bij de schouders werd gepakt en diep in de ogen werd gekeken.

Namelijk van de gîte-business van een oud-medebestuurslid van het International Tourist Association Deux-Sèvres: The Priory Holiday Accommodation, in het noorden van de Deux-Sèvres. Een geheel andere uitstraling dan op La Grosse Talle, maar heel bijzonder. Een overdaad aan inrichting, met veel ditjes en datjes overal, en Engels antiek en curiosa. En met een bijzonder professioneel en gastvrij stel dat alles in het werk zal stellen om van het verblijf iets bijzonders te maken (met name de kookkunst van Vince loont de moeite!).

Enne... de site wordt aangestuurd door het Content Management Systeem van Quixys France :-).

Belofte maakt schuld: voilà wat de maand februari ons bracht... Weinig toerisme op La Grosse Talle, maar dat is normaal in februari. Toch zijn wij er erg mee bezig, zowel voor onszelf als op regionaal niveau. Voorbereidingen, brainstormen. Maar ook snoeien, wieden, nadenken over de investeringen voor dit jaar, enfin, alles wat er zoals speelt in de wintermaanden.

Allereerst: februari werd gekenmerkt door veel zon en warme temperturen: we hebben regelmatig buiten gelunchd, koffie gedronken, in de tuin gewerkt, gezond, gelezen, gespeeld (Norah en Thomas). Heerlijk.

Begin februari gingen Bianca en ik eten in Melle, Café de Boulevard, waar het uitstekend lunchen is. Een aanrader als je hier op vakantie komt en van de wat alternatievere "couleur locale" wilt genieten! Gelegenheid om allerlei vrienden en kennissen weer even te zien en af te spreken dat we nu écht eens samen zullen eten :-). Halverwege onze uitstekende quiche kwam er ineens nog meer leven in de zaak: een gezelschap van ongeveer 25 personen betrad het établissement, voorafgegaan door journalisten met flitslichten. Oh jee, Ségo!
En ja hoor, Ségolène Royal, oud-kandidate voor het presidentschap van Frankrijk (2007) en momenteel nog Présidente van de regio Poitou-Charentes, met haar gevolg: de trouwe en actieve leden van de Parti Socialiste, afdeling Melle. Waaronder Yves Debien, kandidaat voor het burgemeesterschap van Melle (waarvoor verkiezingen op 9 en 16 maart aanstaande).
Het gezelschap schoof aan aan de lange tafel, met uitzondering van een viertal (journalisten, assistenten), die aan een tafeltje naast ons werden neergezet. Men kreeg een bord met rauwkost en een dip, met brood en koffie. Ik heb geklokt: na precies zeventien minuten stond dat kleine gezelschap op, evenals Mme Royal, en zij verlieten het pand, op weg naar de volgende officiële gelegenheid. De andere leden van het gezelschap hebben gezellig hun maaltijd genuttigd, gelukkig...
Wat een leven in de brouwerij in Melle, off all places!

Voor Jan was februari een bijzondere maand: hij mocht hier voor het eerst voor de klas, en wel een klas op van de Universiteit van Poitiers, faculteit Niort. Met een aantal uren over "Connaissance de soi. Oh, wat is hij gelukkig met zijn studenten! Het bloed kruipt toch waar het niet laten kan....

En: februari stond serieus in het teken van het toerisme van de toekomst: ik maak deel uit van een brainstormgroep die door de regio is ingesteld en moet nadenken over hoe het toerisme eruit zal zien in 2025. Hartstikke leuk. Officiëel heet dat: Groupe Prospective Tourisme 2025 (even naar beneden scrollen), gecoordineerd door het IAAT (Institut Atlantique de l'Aménagement du Territoire) en geleid door het bureau Futurouest (in Nantes).

Achttien genodigden, uit de wereld van het toerisme, variërend van gîte-eigenaren (:-)) tot directeuren van CDT's (Comité Départemental du Tourisme, Deux-Sèvres dus, maar ook de Charente bijvoorbeeld) en CRT (Comité Régional du Tourisme, Poitou-Charentes dus) en de directeur van de regionale Kamer van Koophandel, nemen daaraan deel. Wij kijken inmiddels allemaal uit naar die heerlijke, gezellige en ontspannende dagen, want er zijn er elf in totaal, tussen januari en april.
Wat doet een mens als hij brainstormt? Ik krijg inmiddels een beter idee van hoe dat in zijn werk gaat.
Allereerst moesten we zeven evenementen melden, die wat ons betreft het toerisme in 2025 zouden (hebben) beïnvloed(en). Op grond van die gegevens, literatuurstudie en enquêtes die door Futuouest zijn gevoerd, werden ons vervolgens 120 vragen voorgelegd, waaraan we een appreciatie moesten toekennen: helemaal mee eens, mee eens, twijfelachtig, niet mee eens, helemaal niet mee eens, geen mening. Die werden ingevoerd in een software pakket, zodat het vastlag en dat gaf leuke grafiekjes. Over sommige kwesties waren we het wel eens, maar meestal was dat luid en duidelijk niet het geval. En dan volgde er debat. Aan het einde van het debat mocht je je mening wijzigen. Oh, als de verkiezingen toch eens zo zouden kunnen gaan!
De eerstvolgende keer gaan we die gegevens kruisen en daarna kennelijk scenario's schrijven. Ik houd u op de hoogte :-).

Maar even terug naar de eerste dag: de zeven evenementen. Bovenaan mijn lijstje stond niet het veranderde klimaat, milieu, verhoogde brandstofprijzen of brandstofschaarste, maar de impact van de verdergaande virtualisering van de wereld: met al die uitzendingen op tv over verre oorden, een niet nader genoemd apparaat waarmee je nu reeds virtueel kunt tennissen, maar waarom niet virtueel zou reizen op de bank (?), en een zich snel ontwikkelend gevoel van gebrek aan veiligheid elders op de wereld (wie gaat er nu nog ontspannen op vakantie naar Egypte?), zou het wel eens kunnen dat we voor een gedeelte van ons vakantiegevoel, over zeventien jaar dus, gebruik maken van virtuele hulpmiddelen, in plaats van in de auto of vliegtuig stappen. Dan kunnen we ook 's avonds laat nog even een uitstapje maken naar de Romaanse kerken van de Pays Mellois bijvoorbeeld. Of over de markt schuifelen, op dinsdagmiddag, als de echte markt al is afgelopen. Want die geitenkaas, die mag dan toch niet meer van Europa.

Wat denkt u? Graag uw mening!

Vanaf het begin heeft de "ouderslaapkamer" van de gîte in die prachtige gele gouden gloed gebaad: indachtig het beeld van de goudste kamer die ik ooit in het huis van een vriendin had gezien, hebben we altijd gebruik gemaakt van het feit dat de ochtendzon hier zo mooi naar binnen schijnt en alles in een gouden gloed zet. Helemaal in het begin heeft Jeannette die gordijnen nog gemaakt en ze doen me nog steeds aan haar denken.

Dit jaar is er een nieuw bed gekomen, met een dekbed (in plaats van alleen maar dekens, die nu als extra deken kunnen functioneren). Nog meer geel, in landelijke streepjes.

Mag ik u even voorstellen: de eerste pelgrim van dit jaar, Roma  - veertien maanden oud - met moeder Myriam.
De eerste pelgrim van dit jaar, en de eerste keer dat we een pelgrim met baby mochten ontvangen op La Grosse Talle!

De pelgrims die we hier ontvangen lopen vaak met een specifiek doel naar Santiago di Compostella. Het is bijna altijd een feestje om ze te mogen ontvangen en wat tijd met ze door te brengen.
Maar daar staat een mens toch even van te kijken, een pelgrim in een kinderwagen, zelfs als je gewend bent aan pelgrims met ezels, geiten, aan oude en jonge lopers.... maar zulke jonge kinderen, dat hebben we echt nog nooit eerder meegemaakt. Het moet het verhaal zijn, anders is zoiets niet mogelijk.

En ja hoor, hoewel je er op het eerste gezicht even raar van opkijkt ("als dat maar goed gaat"), was het de bijzondere moeder, met het bijzondere verhaal en de bijzondere missie, waardoor de dingen (wederom) toch weer vaak anders zijn dan ze lijken.
We geven het toe: bij het vertrek hebben we allebei een traantje weggepinkt: zoveel moed, zoveel onzekerheden, wat zal de toekomst brengen?
We wensen Myriam en Roma alle goeds op hun reis toe, en dat antwoorden en rust hun deel mogen zijn!

Ach, waarom niet eens proberen dit jaar een soort maandelijks overzicht te maken? Want er gebeuren allemaal van die kleine en grote dingen, die op zich genomen niet altijd reden voor posten zijn, maar allemaal samen wel een aardig sfeerbeeld geven.

Januari was dit jaar een natte maand. En januari is bij ons altijd een maand van verjaardagen: eerst Charlotte, die alweer 13 is geworden, daarna Norah, die dit jaar 4 kaarsjes mocht blazen. En dat in gezelschap van opa en oma, wat ze fantastisch vond. En aan het einde van de maand is Bianca jarig, maar haar leeftijd verklap ik niet :-).

Verder hebben we, ook traditioneel, hard gewerkt: Jan met zijn klanten, Beer met haar klanten en met Quixys France Internet Solutions. Domeinnamen verkopen we, en we bieden hosting services aan en dynamische websites (sites die de klanten zelf onderhouden met ons Content Management Systeem dat Quixys CMS heet). We blijven aan het werk met het terugdringen van het aantal spams, dat is een continue strijd, soms tegen de bierkaai.
Om onze klanten, maar ook anderen, informatie te geven over allerlei Internet-gerelateerde onderwerpen die niet persé goed passen op de website van Quixys France, heeft Bianca daarom ook een nieuwe site gelanceerd in januari: www.marque-pages.fr  De site is bovendien uitstekend om je Frans wat bij te spijkeren, want hij is helemaal in het Frans geschreven, want het is bijna niet mogelijk om alles in meerdere talen te publiceren. En bovendien bestaan er goede websites in het Nederlands die gaan over allerlei Internet zaken, zoals spams, virussen, mailproblemen, en meer van dat soort dingen.

De laatste dagen van de maand waren we (Jan, Charlotte en ikzelf) een weekend in Parijs, in het appartement van onze schoondochter-in-spé, in Puteaux, vlakbij La Défense. Waar we Charlotte dan ook mee naartoe hebben genomen, om haar de enorme Arche te laten zien, en de Arc de Triomphe in de verte. Met het zonnige weer wat hadden, was het weer prachtig.
Daarna heb ik op maandag ochtend Charlotte afgezet bij de Réunion des Musées Nationaux, alwaar zij een driedaagse stage ging lopen. Het is een staatsorganisatie, die de nationale museumwinkels exploiteert. Omdat mijn neef daar werkt, kon zij er een paar dagen rondkijken op de afdeling Multimédia. Dat was natuurlijk een kans uit duizenden, voor dit meisje dat droomt van de grote stad. Want hoe leuk het ook is om op het Franse platteland te leven en er op vakantie te gaan, als je dertien bent vind je dat er niets aan is. Kortom, een "trou pommé".
Hoe dan ook, als wij naar Parijs gaan is de afspraak: shoppen én cultuur. Dus hebben we op zondagmiddag het Musée de Mode et du Textile bezocht (onderdeel van het Louvre) en daarna het Musée de la Publicité. Dat leek me een aardige combi, met shoppen en stage. Nadat we jurken en gewaden van de laatste tweehonderd jaar bewonderd hadden, nog éven naar de afdeling sieraden geweest. En wat zagen wij daar? Een sieraad van Jacomijn van der Donk, zus van onze vriend Diederik. Goh, wat waren we plaatsvervangend trots! (Hier nog een link, van een enthousiaste spaanse bewonderaar.°

En verder beginnen de reserveringen weer een beetje te lopen: er zijn nu nog een paar weken te huur in het hoogseizoen, en nog vrijwel alles in het voorseizoen. Met de tuin en de natuur in vol ornaat, de rust van het landleven en een minimaal aantal toeristen, is het echt en prachtig moment om je vakantie hier door te brengen. En waarom niet een paar sessies bij Jan doen, om even afstand te nemen?

Ik zal het kort houden vandaag: gisteren was het 22°C in de schaduw, vandaag 24°C... jammer dat we moeten werken. En dat de gîte al verhuurd is in oktober. Maar dit soort weer kunnen we wel hebben tot in november, dus voor diegenen die nog een weekje weg willen :-).

De groep Nederlanders die ik vorige week in Douzillac heb ontmoet, lijkt op een andere planeet te leven dan de club die gisteravond bijeenkwam in restaurant Lavinia in Parijs. Een grote groep Nederlanders met als grote gemene deler: jong, blond en groot. En hartstikke dynamisch. Niet dat ze in Douzillac en omstreken niet dynamisch zijn, maar het is toch anders. Andere redenen om in Frankrijk te gaan wonen, en andere levensfasen ook :-).

Altijd leuk om even naar Parijs te gaan, en meestal een goede gelegenheid om even bij mijn Franse neven of nicht op bezoek te gaan, of bij de vriendin van Thijs, Jan zijn zoon. Deze keer ging Myriam (mijn nichtje dus) mee en bleef ik bij haar slapen. Top! Op zijn Nederlands, op de fiets (de beroemde Vélib' ) door Parijs crossen. Het betere Amsterdam-gevoel, tegen de stroom in op het trottoir, en midden over de Place de la Concorde, en alsmaar met uitzicht op de letterlijk schitterende Eiffeltoren. Dat is wel een héle toepasselijke manier om naar een Nederlandse avond te gaan!

In Lavinia troffen wij een groot gezelschap aan, en iedereen leek elkaar te kennen. Nu is mijn kroegervaring weliswaar groot, maar hij stamt ook uit de middeleeuwen, en bij Myriam is hij beperkt tot Franse 'bars', dus we voelden ons beiden wat verloren. Of, zoals Myriam het verwoordde: en nu, want er is niemand om ons te introduceren?! Want ja, je stapt nu eenmaal niet zo gemakkelijk op wildvreemden af in Frankrijk, hoewel ook daar uitzonderingen de regel bevestigen.
Enfin, het "le canard étrange dans le bijt"-gevoel (met dank aan Yahoo Babel Fish) duurde niet lang, want kennelijk is basiscultuur toch van wezenlijk belang in een mens zijn functioneren, zodat we ons de rest van de avond uitstekend hebben vermaakt en nu dat super Nederlandse gevoel hebben dat we een heleboel mensen hebben leren kennen :-).

Wat, dat hebben we toch ook?! We hebben kennisgemaakt met Arjan, die de organisatie van deze maandelijkse ontmoetingen juist op zich heeft genomen; met Yvonne, die al lang in Parijs woont maar nu weer even terug wil naar Nederland en de mooiste rok van de avond droeg; Daphné, die nog bijna bij ons stage was komen lopen maar toch liever naar Parijs ging (geef haar maar eens ongelijk, op die leeftijd wist ik het ook wel :-) was er en ook haar stagebegeleidster; en met Sander, die vanuit Frankrijk websites voor zijn Nederlandse klanten maakt, waaronder een hele mooie voor de schrijver Arnon Grunberg en verder nog wat dames en heren waar ik de namen niet van heb gehoord of onthouden. Het eerste omdat er veel decibellen waren, het tweede omdat bij het vorderen van de avond de stemming en ook het alcoholgehalte in mijn bloed toenam...

Gelukkig dat we ook weer op de fiets terug naar Myriam haar huis konden, want voldoende frisse avondlucht doet veel goed onder die omstandigheden!