La Grosse Talle - gîte, camping, appartementen in Frankrijk

Meestal kun je op La Grosse Talle al in februari buiten lunchen, of in ieder geval buiten koffiedrinken. Dat was dit jaar anders, want het is relatief lang winters gebleven. Maar nu hebben we toch wel weer regelmatig echter voorjaarstemperaturen! Zo hebben we afgelopen week heerlijk buiten kunnen lunchen, op het bankje voor de keuken… laat de zomer maar komen!

We hebben er al veel gehad, meestal poezen, maar nu dan een kat. Alle poezen zijn verdwenen: overleden door ziekte, ouderdom of overreden. Tja, dat is nou eenmaal het lot van katten op het platteland…

Voor meer foto’s van de kat kun je hier klikken…

Vandaag werd “mardi gras” gevierd in Sepvret, en dat is heel anders dan het Nederlandse carnaval.

Er worden op school maskers gemaakt, en op “Mardi Gras” (de dinsdag van carnaval) gaan de kinderen verkleed door het dorp (van deur tot deur snoep halen!) en daarna crèpes eten in de schoolkantine.

Norah was heel trots op haar masker, ik was héél trots op mijn dochter! Is het geen schatje zo?

Meer foto’s op Flickr…

Het gebeurt niet vaak dat we sneeuw hebben op La Grosse Talle, maar deze winter was het goed raak: niet alleen hebben we diverse keren sneeuw gehad, daarnaast bleef hij ook liggen! En dat komt niet veel voor. We hebben zelfs zoveel sneeuw gehad, dat we er genoeg van hadden, eind januari… .

Daarmee werd het wel weer zo’n “cocoon” winter, waarvan verslag op Flickr met veel meer foto’s …

Dat was de meest memorabele tekst bij de geboorte van Charlotte, in 1995.  En dit jaar hebben we – écht waar – buiten van koffie met taart genoten. Geen school die dag, vanwege de sneeuw . We waanden ons op wintersportvakantie!

Dit weekend ben ik een weekendje in Nederland, want op 11 december 2009 zou ‘ons’ oma honderd jaar zijn geworden. In deze familie is dat reden voor een feestje, waarvoor iedereen is uitgenodigd. Dat betekent een gezelschap van ongeveer vijftig personen. En ze komen van ver, de neven en nichten: uit Engeland, Spanje, Frankrijk.

Oma, die elke dag een appel at, is in april 2006 overleden. Op de dag van haar overlijden vond ik een ontkiemd zaadje in een appel, dat inmiddels tot een aardig boompje is uitgegroeid. Ik heb er geen recente foto van gemaakt, want zonder blaadjes zie je maar een ielig stokje… maar zo zag het boompje er in 2008 uit.

Nicolas (van Mieke), Amélie, Alix et Eliette : nous pensons à vous  (we zullen aan je denken – ziek in Parijs…); Erik (van Frans), Jan, Charlotte en Norah (die horen bij mij : jullie krijgen de groetjes van iedereen!, Hans (van Ineke) and Andrew: hello to you from all of us!

Wij gaan hier kijken hoe ver die appels allemaal van de boom zijn gevallen. Foto’s volgen .

De tarieven voor 2010 staan online. Er gaat wat veranderen volgend jaar, want we zijn voortaan verplicht om de appartementen inclusief lakens en handdoeken te verhuren. Dat betekent ook dat we u nu ’standaard’ meer luxe leveren!

De eerste reserveringen zijn inmiddels geboekt, aarzel niet om contact met ons op te nemen als u vragen heeft of advies wilt over het huren van een appartement op La Grosse Talle.

Ooit ben ik deze blog begonnen, onder andere met het idee dat mijn kinderen eigenlijk niet zoveel weten van het leven dat wij voor hun geboorte hebben geleefd. En omdat dat stuk relatief lang heeft geduurd, is er ook veel gebeurd. De geschiedenis van een gezin schrijft zich over vele lagen.
In de praktijk schrijf ik niet of nauwelijk over dat leven voor La Grosse Talle, maar vandaag maak ik er een uitzondering op. Of eigenlijk: los ik een stukje belofte in naar de meisjes.

Want de pers staat deze dagen bol van de berichten over ‘de Val’: de val van de muur van Berlijn, op 9 november 1989. Twintig jaar alweer. Dat was vlak voor het weekend, te laat om de trein naar Berlijn te nemen. Maar een week later, het moet op 16 of 17 november zijn geweest, zaten wij (ondergetekende + eerste echtgenoot Roel, vader van Charlotte) in de trein naar waar het zich allemaal afspeelde: met de auto was het nog te ingewikkeld, vanwege de grensovergang tussen west en oost. Ik weet eigenlijk niet of we toen nog een visum nodig hadden, er zitten gaten in mijn herinnering.

We sliepen bij een kunstenaar in het atelier (helaas ook daar: naam en adres helemaal vergeten). En het was ongelofelijk. Niet in de laatste plaats omdat we ons er heel erg goed van bewust waren dat het tot één van de meest invloedrijke gebeurtenissen uit de geschiedenis van de twintigste eeuw zou gaan horen. En dat het een buitenkansje is als je dat meemaakt terwijl je oud genoeg bent om er zomaar heen te gaan, maar nog jong genoeg om niet allerlei redenen te hebben om dat niet meer te kunnen…

Een paar herinneringen: de kou, de gezinnen die samen één kopje koffie bestelden, die samen één broodje opaten, de chocoladerepen en pakjes sigaretten die uit vrachtwagens over de massa mensen heen werden gegooid, de menigten bij de sexshops. Daar waar bij ons het besef doorbrak dat ons consumptiemodel aan een grondige herziening toe was, zagen we hier een bevolking die daarin een hoger doel ontdekte…

En dan:  mensen op de muur, die muur die wijken en straten door had gesneden en daarmee het lot van gezinnen en families had bezegeld, mensen bezig met stukjes muur los te peuteren, de vuurtjes aan de westkant om je warm te houden. En de zwijgende massa mensen (tientallen, honderden), die we in de ochtend vanuit het oosten zagen opdoemen uit de mist, is het beeld dat nog het meest in mijn geheugen gegrift staat.

De passage bij Checkpoint Charlie, de grijze oostkant van Berlijn: helemaal zomaar doorlopen kon zeker nog niet, het bleef toch een beetje akelig om zomaar ineens aan de andere kant te staan. Een voorzichtig begin met het afleggen van de angst, opkomende hoop en  blijdschap om een herwonnen vrijheid.

Dat weekend is mijn neef Nick geboren. Ik hoop dat hij zich realiseert in wat voor vrijheid hij is opgegroeid. Want met terugwerkende kracht realiseer ik me steeds meer dat wij, hoewel op afstand, kinderen waren van de Koude Oorlog en dat het leven sindsdien in politiek opzicht niet eenvoudiger is geworden (oost-west = slecht-goed was wel zo gemakkelijk), maar dat er met het vallen van de muur een nieuw tijdperk van vrijheid over heel Europa is ontstaan.

(Over de foto: eigenlijk zijn mijn herinneringen vooral in zwart-wit tonen, ook omdat we veel foto’s hebben gemaakt, zwart-wit dus. Maar die moeten nog ergens in een doos liggen, en waren niet bereikbaar. Vandaar de keuze voor een kleurenfoto via Flickr!)

Er verandert veel in het toerisme, en de gemiddelde bezoeker van La Grosse Talle maakt gebruik van al die nieuwe mogelijkheden die het Internet biedt. Gasten komen hier via Facebook, LinkedIn en Hyves netwerken, hebben foto’s gezien op Flickr of videootjes op YouTube, of volgen La Grosse Talle via Twitter.

Van toerisme, via e-toerisme naar “toerisme 2.0″
Al deze veranderende gewoontes, mogelijk gemaakt door technologische ontwikkelingen (zoals de microformats en real-time synchronisatie) die het web nu biedt en die onder de noemer “web 2.0″ vallen, hebben ingrijpende gevolgen gehad voor het toerisme: de ontwikkeling van toerisme, via “e-toerisme” naar “toerisme 2.0″ is meer dan een feit. Op mijn internet blog kunt u daar meer over lezen (nederlands artikel over het onderwerp komt dit weekend online).

Het is de gemiddelde lezer van de blog van La Grosse Talle vast niet ontgaan dat dit stokpaardje binnen de competenties valt die ikzelf, en mijn Internet bedrijf Quixys France, nu beheersen en aanbieden als dienst. Vooral aan toeristische organisaties in Frankrijk, want een gemiddelde gîte eigenaar heeft niet het budget om daarvoor iemand in te huren. Daarom probeer ik die kennis gratis  samen te vatten en te verspreiden.

Zo kwam dus ook de Wereldomroep op mijn pad: op rnw.nl kunt u een artikel lezen over het thema “toerisme 2.0” (vrijdag 16 oktober) en in de wereldkrant van vandaag verscheen er een artikel over de uitzending in het programma “Expat” van vanmorgen over het thema “een toeristische onderneming beginnen in het buitenland” (pagina 6).

Aan tafel zaten Femke den Hartog (beleidssecretaris Europese Zaken van het MKB) en Wim van Teeffelen (adviesdiensten voor mensen die zich in Frankrijk willen gaan vestigen) en een aantal “expats”: Carla Joosse (Hongarije), Wladimir Schrijver (Portugal), de heer Rietman (Noorwegen) en ondergetekende.

De uitzending is hier als podcast down te loaden en te beluisteren.

Het was weer een kokende zomer: niet alleen vanwege de geweldige zomerse temperaturen, maar ook vanwege de vele maaltijden die we met de gasten hebben mogen nuttigen. Fantastische avonden met prachtige gesprekken en veel plezier. We houden er warme herinneringen aan over!

De gasten van vanavond zijn een beetje proefkonijn: de ‘aanloopmaaltijd’ is vanavond wat uitgebreider, met een variatie op de ‘patissons’ en met een eigengemaakte, nog niet geteste bramen/roomtaart met een knapperige chocoladelaag… zal best lekker worden denk ik . Mocht het u aanspreken: we doen het nog hoor, ook voor minder gasten dan op de foto’s op flickr te zien zijn – u bent van harte welkom!