La Grosse Talle - gîte, camping, appartementen in Frankrijk

Bleef het maar altijd bij een gekneusde knie...

Heerlijk zo’n vakantie… als alles goed gaat! Maar soms worden ook vakantiegangers ineens met hun neus op de feiten gedrukt: het “gewone” leven gaat altijd door, ook als je in Frankrijk op vakantie bent.

Dit jaar is het raak: we hebben al twee keer “de 15″ gebeld (dokter aan huis voor spoedgevallen) en vorige week stond er ineens een ambulance met knipperlichten op het terrein… Een meisje van vier had een gat in haar hoofd gevallen en dat werd dus voor hechtingen en onderzoek naar het ziekenhuis in Niort. Gat gehecht, kindje een paar uur later weer wat suf thuis en ouders ook bekomen van de schrik.

Daarna maakten we een bijzonder trieste gebeurtenis mee: gasten komen aanrijden uit Nederland, “de hond doet zo raar” en nog tijdens het telefoontje met de dierenarts overlijdt het beest… acht jaar bemind door liefhebbende baasjes en (kennelijk) kerngezond, heel triest.
Wat doe je in zo’n geval? Dier naar de dierenarts, de as eind volgende week per speciale post naar Nederland: sommige vakanties eindigen niet zo fijn… En wij zullen haar in ieder geval nooit vergeten, want dat hadden we nog nooit meegemaakt. En laat het trouwens ook maar bij die eerste keer blijven!

En dan vandaag: campinggast gevallen met de fiets, gewoon op straat, waarschijnlijk uitgegleden op losliggend grint. Echtgenoot op de fiets alleen terug naar La Grosse Talle, want mevrouw in de ambulance naar de eerste hulp gebracht. Gebroken botjes in de rechterhand, stevige hechting in de kaak, scan van het hoofd gemaakt (gelukkig goed, afgezien van flinke hersenschudding).

Wat doe je in zo’n geval? Dit leek wat ingewikkelder dan met het meisje van vier, dus Jan is meegereden naar het ziekenhuis, om allerlei formaliteiten af te handelen en vooral: om zo precies mogelijk over te brengen wat de artsen en het verplegend personeel te melden hebben. Want er moeten soms beslissingen genomen worden, en dat doe je het liefst op grond van feiten – maar dan moet je die wel begrijpen.

Dat hoort dus ook bij het leven van een campingbaas: want het gaat gewoon niet altijd helemaal goed of precies zoals je het wilt… Hoewel het gelukkig uitzonderingen blijven!

Enne… mevrouw wordt *nu* geopereerd, duimen allemaal!!

Op La Grosse Talle, on se prépare sérieusement au match de foot Pays-Bas / Uruguay... tous en orange !

Het schijnt serieus te worden, met dat Nederlandse voetbal: halve finale wereldcup, da’s niet niks. Zeker niet als je het afzet tegen de andere Europese voetbalteams…. En nee, van mij hier géén commentaar over het Franse voetbalelftal . Daar hebben we de rest van de wereld voor!

Enfin, ook wij bereiden ons serieus voor: oranje vlaggetjes, oranje schminck voor de kinderen, een muts en een oranje hoed hier en daar op La Grosse Talle… onze Nederlandse roots blijken elk jaar weer sterker en sterker en de oranjekoorts slaat ook hier toe.

Het was de journalisten ter ore gekomen, dus vanmiddag was ik even te horen op de Franse lokale radio, ook altijd leuk (de link verwijst naar een pagina met de frequenties en uitzendingen).

Vanavond gaat de teevee onder de hangar, en komen de Nederlandse en Franse camping- en gîte gasten kijken, samen met een paar vrienden en kinderen. Een aangename mix tussen frans en nederlands dus; kortom: een waarheidsgetrouwe weergave van de interculturele realiteit op La Grosse Talle!

Oh ja, enne, we twitteren vanavond ook als het enigszins kan, met de hashtag #wk2010 en onder de naam http://twitter.com/BeerBergman

Klik hier voor meer foto’s op Flickr >>

Pelgrims heb je in alle maten en soorten: ik heb in het verleden als eens geschreven over onze ontmoetingen met Fanny en Harry en over die pelgrim die met een kinderwagen + baby naar Santiago de Compostella wilde lopen (ben benieuwd of ze het heeft gehaald). De meesten zien wij komen en weer gaan, met sommigen hebben we naderhand nog contact.

De afgelopen weken is de stroom pelgrims weer op gang gekomen: deze week hadden we een Nederlandse meneer in La Talle, en verder waren het voronamelijk Fransen.

De eerste pelgrim van dit seizoen was… een ezelman: na ziekte heeft hij het roer om gegooid, richting werken met ex-gedetineerden. Om wat te vertellen te hebben, eerst maar eens naar Santiago lopen  .
Mooie man, mooie ezel en een bijzondere reis. Maar dat geldt voor bijna alle pelgrims: het is en blijft bijzonder om al die mensen over de vloer te hebben die voor zo’n enorm avontuur gaan…  (klik hier om de foto op Flickr te bekijken)

Hij doet het weer: de bloesem zit weer in de kersenboom!

Je zou toch zomaar weer zin krijgen om te gaan schilderen, als je onderaan de enorme kersenboom staat, die het middelpunt van de camping is. Hij is ziek, we lijden met hem mee, maar zinnen al op allerlei mooie manieren om hem “levend” te houden .

Ineens werd ik nieuwsgierig: ik zie info over allerlei leden van de website www.nederlanders.fr , waarvan sommigen een foto hebben gepost met hun partner: hoevelen zijn er alleen lid van de community, van wie kijkt de partner mee en in hoeveel gevallen zijn beide partners lid?

Doe me een lol, als je lid bent van de community nederlanders.fr, breng dan je stem uit en dan is mijn nieuwsgierigheid ook weer gestild

Het was een prachtige paasochtend vanmorgen, ideaal voor het eieren zoeken op La Grosse Talle. Daarin verschillen Franse kindertjes niet van Nederlandse .

Overigens, wist u dat het eieren zoeken een religieuze achtergrond heeft? Protestanten (en we zitten hier in protestants gebied !) menen dat er fictieve hazen zijn die de eieren komen brengen.

De katholieken menen dat de paaseieren worden gebracht door paasklokken. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar begrijp nu wel beter waarom er hier in de winkels ook chocolade klokken staan : had ik nou altijd gedacht dat dat de overgebleven chocolade klokken van kerstmis waren! .

U kunt hier alles lezen over de herkomst van de paasgebruiken…

En voor meer foto’s van onze paasochtend kunt u op Flickr terecht…

Op 1 april is het kindertjesdag in Frankrijk: uiteraard hebben de Fransen hun 1 april grappen zoals de Nederlanders, maar kinderen hebben hun eigen aas, zogezegd.

Charlotte heeft een tijd met een vis op haar rug zitten computeren, en daarna was ik aan de beurt .

Het blijft een geweldige traditie, waar ik altijd met plezier aan zal terugdenken!

De eeuwige vraag over wel of niet de Franse nationaliteit aanvragen blijft voor mij alsmaar actueel. Komende zaterdag (27 maart 2010) wijdt de Wereldomroep Nederland  een uitzending aan het onderwerp met de titel: “Hoe belangrijk is uw Nederlandse nationaliteit?”.

Als ik het wel heb, dan is de Nederlandse wet die stelt dat je geen dubbele nationaliteit kunt hebben, behalve als … (en dan komt er toch een lange lijst) in het leven geroepen om belangenverstrengeling tegen te gaan. Als je immers twee nationaliteiten hebt, kun je in twee landen de politiek bedrijven, stemmen en… in het leger gaan. En daarmee tegengestelde belangen dienen.

Voor Fransen, Engelsen, Marrokanen en Turken (onder anderen) geldt dit probleem niet : ze kunnen hun eerste nationaliteit niet verliezen. Anders gezegd: de Franse staat stelt dat je je Franse nationaliteit niet kunt opgeven, wat de Nederlanders daar ook van vinden. Fransen kunnen dus heel goed zowel de Nederlandse als de Franse nationaliteit bezitten.

Andersom kan het niet: Nederland vindt dat je moet kiezen. Alsof je dat kunt… Want hoe langer ik in het buitenland woon, des te meer ik mij Nederlander voel. Maar met de jaren voel ik de Franse cultuur ook sterker in mijzelf worden. Daarmee ben ik een uitstekende ambassadeur geworden voor zowel Nederland als voor Frankrijk.

Stemmen doe ik niet meer in mijn oude vaderland, tenzij zich bijzondere omstandigheden voordoen (zoals bij de komende verkiezingen). Stemmen in mijn nieuwe vaderland mag ik alleen bij de gemeenteraadsverkiezingen, wat bijzonder opwindend is in een gemeente van 500 zielen. Invloed nul.

Het dilemma wordt groter nu de kinderen ouder worden: door de “wet Pasqua” geldt in Frankrijk niet meer de “Loi du sol”, maar de “Loi du sang” : je nationaliteit wordt niet meer bepaald door het feit of je wel of niet in Frankrijk bent geboren (zoals in het geval voor mijn kinderen), maar door de nationaliteit van de ouders. Ze zijn dus beiden Nederlands, of nee: ze hebben de Nederlandse nationaliteit.

Als zij achttien jaar worden, moeten ze kiezen. Dat wil zeggen: ze mogen de Franse nationaliteit aanvragen. En wie zegt: aanvragen, veronderstelt dat weigeren bij de antwoorden kan behoren. Dat is in het begin van die wet dan ook herhaaldelijk gebeurd, met jongeren die in Frankrijk waren geboren en opgevoed, maar die op hun achttiende jaar een strafblad hadden… Eruit met die meuk! Terug naar een land waar je nog nooit bent geweest. Hoezo “terug”…?
Maar ik dwaal af.

Voor mij is mijn Nederlandse nationaliteit een gevoelskwestie, een hele belangrijke. Je hebt het gekregen bij je geboorte, het zou raar zijn om een andere nationaliteit te hebben dan mijn ouders. Maar het gaat straks nog vreemder worden om een andere nationaliteit te hebben dan mijn kinderen. Ik wil de mijne doorgeven!

En er veel rechten voor opzeggen, als ik hem zou mogen houden bij het verkrijgen van de Franse nationaliteit. Immers, we doen hier onze uiterste best om het beste van twee culturen door te geven (hoe kun je ook anders?), kiezen is nu al een item voor dochterlief van vijftien… en de uitslag is verre van zeker voor haar!

Verder zin de eventuele belangentegenstellingen nihil (zeker als ik een aantal rechten op zou kunnen zeggen, zoals het recht op stemmen), en, last but not least: de praktijk in Nederland wijst uit dat er een enorme ongelijkheid bestaat met betrekking tot de dubbele nationaliteit.

Want Fransen, Turken, Marokkanen, Engelsen, … die Nederlander worden, behouden hun oorspronkelijke nationaliteit. Belgen die Nederlander worden verliezen hun Belgische nationaliteit. Nederlanders die niet getrouwd zijn met een partner van de tweede nationaliteit, verliezen hun Nederlanderschap bij het aannemen van de nieuwe nationaliteit. Wordt het niet eens tijd om de wet aan de realiteit te toetsen en de voordelen van dubbele nationaliteit opnieuw te bekijken?

In Frankrijk hebben ze daar een mooi woord voor, dat op elk gemeentehuis staat: égalité.

Zonder gekheid: de Poitou-Charentes is echt geweldig en heeft veel te bieden: romaanse kerken, prachtige landschappen, aardige mensen, centraal gelegen tussen geweldige steden en de Atlantische kust onder handbereik… Wandelend, fietsend, met de auto valt er veel te ontdekken, veel te doen, en is het een geweldig gebied om tot rust te komen. Met een mooie menselijke schaal.

Iedereen die wat te delen of te melden heeft, mede-bewoners van de Poitou-Charentes, zij die hier op vakantie willen komen: aarzel niet en stel je vragen of post je aankondigingen.

In de hoop dat deze virtuele plek net zo prettig mag worden als de IRL regio, nodig ik jullie allemaal uit om lid te worden de Poitou-Charentes groep op nederlanders.fr

Meestal kun je op La Grosse Talle al in februari buiten lunchen, of in ieder geval buiten koffiedrinken. Dat was dit jaar anders, want het is relatief lang winters gebleven. Maar nu hebben we toch wel weer regelmatig echter voorjaarstemperaturen! Zo hebben we afgelopen week heerlijk buiten kunnen lunchen, op het bankje voor de keuken… laat de zomer maar komen!