Pagina’s

Archief

U heeft een fijne vakantie gehad op La Grosse Talle? Laat het ons en anderen weten!

Allereerst: bedankt voor uw aanwezigheid!

Niet alleen u, maar ook wij hebben het heerlijk gehad deze zomer op La Grosse Talle. Het is fantastisch om te zien hoe onze gasten onderling contacten aanknopen. Hoe de kinderen met elkaar op trekken. De vele uren praten, lachen, naar kindergeluiden luisteren en het glas heffen maakten dat we het gevoel hebben heel veel rijker te zijn geworden! Daarvoor heel hartelijk bedankt, want het is een voorrecht om u allemaal op La Grosse Talle te mogen ontvangen.

Velen van u hebben prachtige woorden in ons gastenboek geschreven.

U zou ons een heel groot plezier doen door ook online uw gedachten en bevindingen over La Grosse Talle met anderen  te delen. Goede online beoordelingen zijn belangrijk, daarvan hoeven we u waarschijnlijk niet meer te overtuigen. Daarom willen we u vragen om een aanbeveling te schrijven voor La Grosse Talle. Het hoeft niet lang, het hoeft niet poëtisch, het mag gewoon recht uit het hart en het mag ook op de verschillende platforms dezelfde tekst zijn!

Hieronder volgen de adressen waar u uw beoordeling kunt neerzetten:

  • Tripadvisor
  • Zoover
  • Facebook (als u op « vind ik leuk » hebt geklikt op de pagina van La Grosse Talle, dan kunt u bij « aanbevelingen » uw commentaar kwijt)
We zullen u binnenkort een mailtje sturen met deze gegevens, en hopen op uw medewerking, waarvoor bij voorbaat hartelijk dank.
En hopelijk tot ziens op La Grosse Talle!
Share

Afscheid van Diederik

Er is een onverwacht triest einde aan de zomer gekomen: onze goede vriend Diederik van der Donk is deze week op 51-jarige leeftijd overleden. Hij was voor ons onlosmakelijk verbonden met La Grosse Talle en ik kan het nog niet zo goed bevatten dat er een einde is gekomen aan onze gezamenlijke herinneringen.

Diederik was er al bij voordat we La Grosse Talle kochten, ik zal nooit zijn verhaal vergeten over hoe de familie Van der Donk jarenlang naar een huis in Frankrijk heeft gezocht, met de opdracht: « kijk jij links, dan kijk ik rechts ». Dat was – décidément – voor het Internet tijdperk. Ik weet niet of het een waar verhaal is, dat wist ik zowieso niet altijd bij Diederik, maar dat maakte eigenlijk ook niet zoveel uit. Het waren charmante verhalen, vol leven en die getuigden van een enorme hang naar een rijk leven. Samen eten, wijn proeven, discussiëren over vanalles en nog wat, en langskomen zonder te weten voor hoelang: het waren fantastische moment samen met Diederik.

Als ik weer terugben in Frankrijk, zal ik de foto opzoeken van de jonge Diederik met zijn hond Boefje, in de deur van La Grosse Talle, die in de eerste weken na de koop moet zijn gemaakt. Door de jaren is hij regelmatig bij ons op bezoek geweest, en de laatste keer was dit jaar, in juli. Verschillende gasten hebben hem op La Grosse Talle ontmoet, en met ons genoten van zijn humor en eigenheid, én van zijn auto :-).

Diederik trok er altijd op zijn eentje op uit om de omgeving, elke keer weer opnieuw, te ontdekken. DIt jaar was dat weer hilarisch – ik zal de facebook publicaties opzoeken en publiceren. Hier een link naar een aantal foto’s van de omgeving.

We hebben het deze zomer onder andere uitgebreid gehad over het perspectief van alleen ouder worden, en Charlotte herinnerde me eraan dat hij eens zei dat hij toch niet oud zou worden. We missen hem nu al. Absoluut – zou hij gezegd hebben.

Share

Keep connected: Internet op La Grosse Talle #wifi

Als vakantie betekent met de dagelijkse patronen breken, dan neemt de Internet connectie daarbij een speciale plaats in: het spanningsveld tussen « staying connected » en helemaal loskomen van de virtuele wereld wordt aardig geillustreerd door de dagelijkse gang naar de plekken waarop de wifi het doet op La Grosse Talle.

Een vast clubje campinggasten verzamelt zich ‘s morgens en ‘s avonds rondom en op het terras, want daar is de internet verbinding het meest optimaal.  Het levert geweldige beelden op en is een nieuwe vorm van socialiseren: wij met de iPhones, de « anti » iPhone bezitters en de gelukkigen die over een iPad beschikken, komen weliswaar allemaal individueel hun krantjes en e-mail virtueel ophalen, maar hebben vervolgens ook weer wat om onderling over te praten :-).

Share

De sterke protestante tradities in de ‘Pays Mellois’

De streek rondom Sepvret is getekend door het protestantisme, met zijn sterke religieuze traditie…
Het is ook deze sterke religieuze traditie die een belangrijke ontwikkelingsfactor is geweest in het zuidelijke gedeelte van de Deux-Sèvres, met als gevolg een betere scholing van de bevolking en een grotere economische activiteit dan in het noordelijke gedeelte van de Deux-Sèvres. Een stukje geschiedenis.

Toen het protestantisme in West-Europa haar intrede deed met de Duitser Luther, en Calvijn zijn religieuze ideeën ging preken in Frankrijk, met name aan de Universiteit van Poitiers in 1534, vonden deze een gewillig oor bij een gedeelte van de bevolking van de Deux-Sèvres.
Verschillende Protestantse kerken werden gesticht, met name in de Pays Mellois.

In 1562 braken de Godsdienstoorlogen uit en deze hebben hun sporen duidelijk nagelaten in de geschiedenis. In 1598 tekent Hendrik de Vierde de vrede met het « Edict van Nantes », maar Lodewijk de Veertiende wenst het volk weer aan de katholieke kerk te onderwerpen. De zogenaamde « dragonnades », genoemd naar de soldaten van de Koning, de « dragons », zorgen voor een enorme slachting onder de protestanten in het gebied. Eenmaal alle protestanten « verdwenen », herroept de Koning het Edit de Nantes in 1685.
De dragonnades zorgen voor een enorme uittocht onder de protestanten: veel vertrekken er naar Antwerpen en naar Amsterdam. Zij die achterblijven organiseren zich in zogenaamde « assemblées du désert », clandestiene kerkdiensten, die plaatsvinden op afgelegen plaatsen. Deelnemers identificeerden zich met een speciale munt, de « méreau ». In 1787 hervinden de protestanten hun burgelijke rechten en tijdens de Franse Revolutie, hun vrijheid van godsdienst.

De parasoldennen, privé kerkhoven en tempels zijn alledrie belangrijke uiterlijke tekens van het protestantisme.
Vanaf 1830 bouwden de protestanten hun tempels in de Pays Mellois als vervanging voor de vernietigde kerken. De romaanse kerk van Beaussais werd tot tempel gemaakt, en daar is tegenwoordig het Le musée du Poitou Protestant à Beaussais gehuisvest, met een interessante museale prestentatie.

Overal in het landschap van de Pays Mellois zal de opmerkende bezoeker de « pins parasols » zien: enorme parasoldennen, die aangeven dat er vroeger een protestante verzamelplaats was. Vaak zijn ze geplant bij de wat statige panden in het gebied, waar belangrijke protestantse families woonden. (Overigens, de parasolden die bij La Grosse Talle stond is in de hevige storm van 1999 omgewaaid. We hebben een nieuwe geplant, achter op het terrein, bij de caravan.)

Het meest opmerkelijke zijn wel de begraafplaatsjes: niet alleen op het campingterrein van La Grosse Talle, maar overal in de Pays Mellois zult u ze vinden, in tuinen, verlaten in de velden, …

Na het herroepen van het Edit de Nantes mochten alleen nog maar katholieken die het Heilig sacrement hadden ontvangen, op de katholieke, en dus openbare begraafplaatsen worden begraven. De protestantse bevolking is toen begonnen met het begraven van haar doden op hun eigen land.

Een opmerkelijke traditie zijn de sterke contacten die nog altijd voortduren tussen Franse protestanten uit de Poitou en Nederlanders.
In de jaren vijftig van de vorige eeuw zijn verschillende Nederlandse meisjes als au-pair in de Pays Mellois bij protestante dominees in dienst geweest en ook bestaan er sterke contacten tussen het Musée de Protestantisme in Beaussais en de Amsterdamse Gemeente. Het is me onduidelijk waar deze sterke banden door werden aangetrokken en of het gewoon toeval was of echt het gevolg van intensieve contacten.
Want het dorpje Lezay kent de Nederlanders al sinds tientallen jaren: de Nederlandse dominee die daar werkte in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, is opgevolgd door een Franse dominee met een Nederlandse echtgenote en ook de huidige dominee is een Nederlandse vrouw.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met het Musée de Protestantisme in Beaussais - tel. +33 (0)5 49 32 83 16 - e-mail: maison-protestantisme@wanadoo.fr

PS – de foto van de rondleiding in het Museum van Beaussais komt van hun website en de op de foto getoonde panelen zijn nog ooit door mij ontworpen, toen ik nog als grafisch vormgeefster een communicatiebureau had op La Grosse Talle :-).

Share

Van Duffel naar Compostella, met een geweldig wagentje !

Christiana Peeters en Alfred de Voeght zijn op weg naar Compostella.
Ze vertrokken vanuit Duffel (die van de duffelcoat – jassen !) precies een maand geleden, op 14 april. Ze reizen met een wheelie Trekking, een soort karretje en met een fiets. Een heel bijzonder ontwerp uit Groningen, maar als het erg regent en de weggetjes zijn modderig, dan is het geen pleziertje.

Om zich voor te bereiden hebben ze via het Genootschap van Compostella contact gezocht met pelgrims die dezelfde route hebben gelopen en te kijken of het wat is. Alfred zou het zo niet meer doen, want het is te zwaar op veel momenten, vooral met de regens van de eerste drie weken en de weggetjes in de bossen. « Als het slijk is, is het niet te doen », zegt Christiana. « Alfred heeft geleden, maar een dag later ben je dat alweer vergeten. » « Je weet soms niet waar je eigen krachten eindigen, met zo’n kar », volgens Alfred.
Maar het geeft wel veel bekijks, soms moeten er zelfs foto’s worden gemaakt.

Het idee is geboren omdat Christiana last heeft van haar heup. Op het laatste moment heeft ze ervoor gekozen om op een fiets achter Alfred aan te rijden, « dat is ook niet eenvoudig zo, traag zijn ». Het is wel een heel mooi stel zo!

Waarom lopen ze naar Compostella?
« Dit is al de derde keer dat we gaan, het is het onderweg zijn, en de mensen die je tegenkomt, de verhalen. Toen we de tweede keer gingen, kwamen de mensen van de tv ons filmen bij de start. Het is bijzonder dat je op onverwachte omstandigheden toch steeds de juiste mensen tegenkomt. Ons bezoek aan La Grosse Talle is daar een mooi voorbeeld van: wij waren gisteren op weg naar hier en hadden niets bij ons. We hebben toen gezegd : we eten wat we hebben en gaan gewoon naar de camping. We kwamen hier en vielen met onze gat in de boter. » Zonder dat ik het wist natuurlijk, want wij moesten nog naar Melle en heben ze meegenomen om boodschappen te kunnen doen.
Christiana : « de laatste dagen hebben we al wat pelgrims ontmoet, maar dat waren allemaal ouderen. Nu zijn we wel opgelucht, dat we eens op de camping alleen waren. »
Ze zijn nederlandstalig, Christiana spreekt Frans, Alfred niet, en op de fiets de route doorgeven aan Alfred, dat valt niet altijd mee.
De andere twee routes, waren over Reims en Vézelay en toen waren ze op de fiets. De tweede tocht ging te voet over Reims – Limoges – Périgueux (Camino Francés, de gewone, vertelt Christiana).

Vandaag gaat de route via Melle naar een camping in Brioux-sur-Boutonne, een kilometer of 25. Maar ze willen wel in Melle gaan kijken, want dat is de moeite waard. Dan gaan ze tot aan Dax met het karretje, daar komt de dochter het campingspul halen, en de fiets, en dan gaan ze met de rugzak verder.  We wensen ze heel veel succes bij hun pelgrimstocht!

Share

Na twintig jaar… voor het eerst op de tractor :-)

Waarom weet ik niet, maar op verkiezingsdagen ben ik altijd in de tuin aan het werk. Dan kan ik een beetje in de gaten houden of iedereen gaat stemmen, denk ik :-), want de hele dag hoor je autootjes heen en weer rijden, op weg naar het gemeentehuis en dan weer snel terug naar de zondagmiddaglunch met de familie. Of na de lunch, en dan snel terug naar de tuin.

Zo ook gisteren, toen mij een onbedwingbare neiging bekroop om het gras te maaien. Twintig jaar heb ik het uitgesteld, om allerlei hele belangrijke redenen, variërend van een slechte rug tot geen tijd of zelfs: de eerlijke verdeling van het mannen- en het vrouwenwerk, ik geef het eerlijk toe. Maar nu manlief een week in Tanger zit (voor werk… écht!), en het afwisselend warm en regenachtig is, kon ik de verleiding om erop te kruipen niet meer weerstaan en dus: hobbeldehobbel over het terrain, maar mooi dat het is geworden!

En nou weet ik het! Waarom die mannen allemaal zonodig op de tractor moeten om hier het gras te maaien: daar wordt je nog eens rustig van :-).

Share

Hollande voor Frankrijk: onze nieuwe president (what’s in a name?!)

Ik heb niet de gewoonte om op deze blog over onze politieke opvattingen te praten, maar nu François Hollande tot de nieuwe president van Frankrijk is gekozen kan ik het niet laten om even te laten weten dat we daar ontzettend blij mee zijn op La Grosse Talle. Om allerlei redenen, maar vooral omdat we weer een gevoel van hoop hebben, daar waar we onder Nicolas Sarkozy vooral gefrustreerd en ongerust waren vanwege de algehele aggressiviteit van zijn politiek. Vooral de laatste maanden waren de uitlatingen van de president en zijn medewerkers ten opzichte van buitenlanders ongekend heftig, de UMP (vergelijkbaar met de VVD) was duidelijk bezig met een poging om kiezers bij de extreem rechtse partij van Marine Le Pen weg te halen. Nu in Frankrijk rechts is weggestuurd en in Nederland Geert Wilders is opgestapt, rijst de vraag of Frankrijk en Nederland misschien nog meer gemeen hebben dan hun buik vol van de extreem rechtse idealen…?

Verkiezingen
In Frankrijk mogen ingezetenen die afkomstig zijn uit de Europese Unie voor de gemeenteraadsverkiezingen stemmen. Dat houdt overigens ook in dat je voor de burgemeester stemt, want die wordt gekozen (de lijsttrekker, maar hij wordt aangewezen door de gekozenen). Andere buitenlanders mogen niet stemmen, ook niet voor de gemeenteraadsverkiezingen. Er is rond die kwestie een heleboel gedoe geweest, want Marine Le Pen en Nicolas Sarkozy zijn tegen het recht voor buitenlanders om voor die gemeenteraadsverkiezingen te stemmen, daar waar François Hollande ervoor is. Toen het klimaat erg ongemakkelijk werd, heb ik daarom een Facebook pagina aangemaakt met als enige doel: het zichtbaar maken van die buitenlanders, om ze een gezicht te geven en de saus van « alle buitenlanders zijn moslim en dus gevaarlijk voor onze democratie » te ontbinden. Niet dat die pagina al veel succes heeft, maar we houden vol :-).

Hollande, what’s in a name? Het verhaal van #radiolondres
De Franse overheid verbiedt het bekend maken van de stemmingsuitslagen zolang er nog stembureau’s open zijn, maar die uitslagen zijn dan al via buitenlandse media bekendgemaakt. Franse Twitteraars vinden dat vreemd en zo ontstond de hashtag (keyword) #radiolondres. Met die term werden de afgelopen twee stemmingsdagen de geschate uitslagen via geheimtaal gedeeld op de sociale media. Een overzicht van enkele van die tweets tijdens de eerste ronde kunt u op mijn andere blog vinden (om uw frans te oefenen :-).
Het lag uiteraard voor de hand om de gegevens over Nicolas Sarkozy met zijn Hongaarse origines te verbloemen en om die over François Hollande met de beelden die Fransen over Nederland hebben: Gouda, kaas, Amsterdam, … What’s in a name?

Share

La Talle krijgt een badkamer!

Eindelijk, eindelijk: La Talle, dat huisje op de cour, krijgt een badkamer! Het was even diep ademhalen, want alles moest eruit en weer anders, maar het gaat ervan komen…
En het wordt heel mooi, want veel ruimer. Dat komt omdat er eerst veel verloren ruimte was (het gangetje van de wc naar de leefruimte). En  »du coup » hebben we besloten om allerlei andere dingen die we eigenlijk anders wilden, ook te veranderen:-).
Zoals het grijze keukenblad, dat wordt vervangen door eerlijk hout (met olie behandeld). Was de sfeer eerst modern en strak, nu hebben we gekozen voor een wat nostalgischer Frans sfeertje: donkerrood, steenkleur en « taupe », met klassieke meubels.

En doordat het badkamertje naast de keuken is gezet, oogt die wat minder groot en vooral wat intiemer en is er ineens heel veel leefruimte over: als je binnenkomt, heb je straks rechts een heel stuk waar de comfortabele bank en de (antieke Franse) eetkamertafel komen te staan. En eindelijk ook een lekkere grote kast om je spullen in op te ruimen. Daarvoor hebben we een prachtige antieke kersenhouten kast uit Bretagne op de kop weten te tikken, met een paar mooie details.

En toen we toch aan het werk waren… hebben we ook de struik die voor La Talle was neergestreken, weggehaald. Daarmee deed de mogelijkheid zich voor om het terras voor La Talle te vergroten, en dat zullen onze gasten zeker weten te waarderen!

Kortom: het is effe werk, maar zolang we de besprekingen op het terras in de zon kunnen doen is het te goed te doen. Zeker wanneer zoonlief en vrienden er zijn om een handje te helpen.

Voor meer Work in Progress, volg de foto’s en het verslag op Flickr en op de Facebook fanpagina van La Grosse Talle!

 

Share

Père Cent: feest voor Franse eindexamenleerlingen

Dit jaar (2012) doet onze oudste dochter eindexamen in Frankrijk: ze zit in Niort op het Lycée en hoopt aan de andere kant van de wereld te mogen gaan studeren. We mochten dit jaar dus van dichtbij één van de (typisch?) Franse rites van dichtbij meemaken: de Père Cent (ook wel Percent of Persan genoemd).

Honderd dagen voor het einde van de studietijd, en dat valt samen met het begin van het echte eindexamenstudeerwerk, gaan de jongeren verkleed de straat op en proberen bij voorbijgangers zoveel mogelijk geld in te zamelen, in ruil voor snoepjes, koekjes, of andere dingen. Ooit was het idee dat je eieren of meel naar de voorbijgangers gooide, maar daar zijn ze gelukkig vanaf gestapt :-).

Dus wordt er in de week voor de Père Cent driftig gezocht naar een thema, de juiste uitmonsteringen en worden wilde plannen gesmeed om dat alles van te voren samen te regelen. Dat betekent dus  veel sms’jes,  een paar avonden vanalles voorbereiden, midden in de nacht de beste stoplichten « bezetten » (de ene helft van de groep) en daarna vanaf héél vroeg ‘s morgens hopla! allemaal verkleed naar je plekkie toe. Om je dan halverwege de ochtend naar school te begeven, alwaar een soort van laat ontbijt met veel koffie wordt geserveerd. ‘s Middags neem je weer je plek in, en ‘s avonds ga je het allemaal verdrinken. Zoiets. Om het heel concreet te maken: mijn dochter is nu waarschijnlijk met dat laatste stadium bezig :-).

En morgenvroeg moeten ze allemaal weer om acht uur op school zijn. Dat hoort ook bij het volwassen worden, zeg maar.

Om wat van de sfeer te genieten, heb ik een paar foto’s gemaakt van de studenten, en daarover getwitterd (eigenlijk via Instagram, voor de geeks), waarna ik een link getweet kreeg van een prachtige serie foto’s over de Père Cent in Niort, die ik u niet wil onthouden! Mooi hè, al die jongeren in feeststemming?!

Share

In de serie portretten: Patrick, Muriel en Charlie (een SuperStijl vakantie)

Afkomstig uit Amsterdam kwamen ze op La Grosse Talle via een gezamenlijke vriend, met zijn drieën en voor een vakantie van drie weken in de gîte. Maar er moest een weekje af omdat Patrick met zijn bedrijf Superstijl het enige echte democratische dansfeest op Lowlands moet (ehhh… mag) organiseren. En zijn website vertelt me dat hij het na zijn vakantie heel druk krijgt… Als je trouwens een leuk interactief filmpje over het concept wilt bekijken, dan kan dat op YouTube >>

Het idee van de democratische dansfeesten is het gevolg van de constatering dat er geen feitelijke vernieuwing plaatsvond in de opzet van de clubcultuur: DJ’s draaien, publiek reageert wel of niet, en daar bleef het bij. En toen dacht Patrick dat dat ook anders zou moeten kunnen. In zijn eigen woorden: « als je objectief kijkt, op een dansfeest zijn de mensen heel erg gericht op de programmering, ze komen voor een specifieke DJ op een feest, maar als je feitelijk kijkt naar wat een DJ doet op een feest, dan is dat niet zo bijzonder. Het is een soort van keurmerk dat aan de gasten aangeeft: dit wordt een echt feest, dit wordt een goed feest. In tegenstelling tot wat er gebeurt bij bands, die veel onderschijdender zijn. » We praten wat over de modes in de muziek en over het feit dat de toppers uit onze tijden weer terugkomen en Patrick verzekert me dat de sixty’s beatmuziek en de de Rolling Stones het vaak winnen en dan is het écht feest. Iedereen uit zijn dak, echt geweldig.

Het democratische dansfeest, de pendant van social shopping?
Het idee is dat de bezoeker via een digitaal stemsysteem (stemkaarten of app) bepaalt welke muziekstijl de DJ moet draaien, en dat per kwartier. Elk kwartier start een ronde met de stijl waarvoor de meeste stemmen zijn uitgebracht. Dat vraagt van een DJ een hele brede muzikale kennis en vooral een muzikale tolerantie, die afwijkt van het werken in één tot drie stijlen op een avond. Nu moet een DJ soms zestig stijlen op een avond draaien. De wederhelft van social shopping dus eigenlijk…

En van welke muziek houdt Patrick zelf?
Hij ziet muziek als een uitdaging om zoveel mogelijk muziek leuk te vinden en om te kijken waarom het goed is. Vanuit een soort naïviteit probeert hij dingen te beluisteren en daarvan de waarde te onderkennen. Toen hij achttien was en iedereen midden in de House muziek zat, vond hij Elvis Presley stiekem ook heel erg leuk.

Partner Muriel Mohr is beeldredacteur « bij mezelf » en werkt bij Nederlandse glossies en bij de VPRO-gids; haar website wordt momenteel geboud en is binnenkort te bezoeken op http://www.fotozicht.nl. En verder verzorgt Muriel een beeldblog >>

Muriel Mohr maakt ook fotoboeken, voor particulieren. Ze verzorgt dan de beeldredactie « voor de bulk van foto’s die mensen op hun harde schijf bewaren en zet dat om in elitaire boekjes, maar heel mooi ». Smaakvol, esthetisch verantwoord is de wat democratischere omschrijving. En daarmee zijn we weer terug bij de partner… :-)

Wat deden ze tijdens hun verblijf op La Grosse Talle?

Charlie en Norah en de poesjes op La Grosse Talle...

Ze zijn naar de Apenvallei geweest, de Nombril du Monde, het Ile de Ré, ze hebben aardig wat vide greniers bezocht op zoek naar spullen voor hun huisje in Ermelo, in vintage « Mad Men » stijl. Het schijnt dat ik die serie MOET downloaden (ik houd jullie op de hoogte). En die spulletjes zijn gevonden: een klok, een lampekapje, een paar plantebakkenhouders, en van die dingen die ik hier ook in de gîte heb hangen, zo’n ding waar ze vroeger water in deden en waarmee je je handen kon wassen. Ze zijn ideaal voor pollepels…

Het leukste vond Patrick het fietsen (dat was zijn dingetje solo, want alles hoeft niet democratisch), Muriel vond heel veel dingen leuk (maar vooral de rust, de ruimte, het platteland, de beestjes, groen, groen, groen én het strand) en Charlie vond de trampoline en het zwembad en de kindjes en het tweede ijsje op de laatste dag het aller, aller leukste. En het brood halen ‘s ochtends. En de poesjes.

Over het fietsen van Patrick, het viel hem op dat hij tussen de 35 en 45 minuten vanaf het beginnen met fietsen helderder werd van geest en mooie ingevingen kreeg… Zo kwam hij hier op de naam van een nieuw soort feest dat hij wil gaan organiseren (een zoek van verzoekplaatjesfeest, dat pleaseplay gaat heten. Je kunt het vast volgen op Twitter: https://twitter.com/#!/please_play

Foto’s

Share