Waarom weet ik niet, maar op verkiezingsdagen ben ik altijd in de tuin aan het werk. Dan kan ik een beetje in de gaten houden of iedereen gaat stemmen, denk ik :-), want de hele dag hoor je autootjes heen en weer rijden, op weg naar het gemeentehuis en dan weer snel terug naar de zondagmiddaglunch met de familie. Of na de lunch, en dan snel terug naar de tuin.
Zo ook gisteren, toen mij een onbedwingbare neiging bekroop om het gras te maaien. Twintig jaar heb ik het uitgesteld, om allerlei hele belangrijke redenen, variërend van een slechte rug tot geen tijd of zelfs: de eerlijke verdeling van het mannen- en het vrouwenwerk, ik geef het eerlijk toe. Maar nu manlief een week in Tanger zit (voor werk… écht!), en het afwisselend warm en regenachtig is, kon ik de verleiding om erop te kruipen niet meer weerstaan en dus: hobbeldehobbel over het terrain, maar mooi dat het is geworden!
En nou weet ik het! Waarom die mannen allemaal zonodig op de tractor moeten om hier het gras te maaien: daar wordt je nog eens rustig van :-).
Ik heb niet de gewoonte om op deze blog over onze politieke opvattingen te praten, maar nu François Hollande tot de nieuwe president van Frankrijk is gekozen kan ik het niet laten om even te laten weten dat we daar ontzettend blij mee zijn op La Grosse Talle. Om allerlei redenen, maar vooral omdat we weer een gevoel van hoop hebben, daar waar we onder Nicolas Sarkozy vooral gefrustreerd en ongerust waren vanwege de algehele aggressiviteit van zijn politiek. Vooral de laatste maanden waren de uitlatingen van de president en zijn medewerkers ten opzichte van buitenlanders ongekend heftig, de UMP (vergelijkbaar met de VVD) was duidelijk bezig met een poging om kiezers bij de extreem rechtse partij van Marine Le Pen weg te halen. Nu in Frankrijk rechts is weggestuurd en in Nederland Geert Wilders is opgestapt, rijst de vraag of Frankrijk en Nederland misschien nog meer gemeen hebben dan hun buik vol van de extreem rechtse idealen…?
Verkiezingen In Frankrijk mogen ingezetenen die afkomstig zijn uit de Europese Unie voor de gemeenteraadsverkiezingen stemmen. Dat houdt overigens ook in dat je voor de burgemeester stemt, want die wordt gekozen (de lijsttrekker, maar hij wordt aangewezen door de gekozenen). Andere buitenlanders mogen niet stemmen, ook niet voor de gemeenteraadsverkiezingen. Er is rond die kwestie een heleboel gedoe geweest, want Marine Le Pen en Nicolas Sarkozy zijn tegen het recht voor buitenlanders om voor die gemeenteraadsverkiezingen te stemmen, daar waar François Hollande ervoor is. Toen het klimaat erg ongemakkelijk werd, heb ik daarom een Facebook pagina aangemaakt met als enige doel: het zichtbaar maken van die buitenlanders, om ze een gezicht te geven en de saus van « alle buitenlanders zijn moslim en dus gevaarlijk voor onze democratie » te ontbinden. Niet dat die pagina al veel succes heeft, maar we houden vol :-).
Hollande, what’s in a name? Het verhaal van #radiolondres De Franse overheid verbiedt het bekend maken van de stemmingsuitslagen zolang er nog stembureau’s open zijn, maar die uitslagen zijn dan al via buitenlandse media bekendgemaakt. Franse Twitteraars vinden dat vreemd en zo ontstond de hashtag (keyword) #radiolondres. Met die term werden de afgelopen twee stemmingsdagen de geschate uitslagen via geheimtaal gedeeld op de sociale media. Een overzicht van enkele van die tweets tijdens de eerste ronde kunt u op mijn andere blog vinden (om uw frans te oefenen :-).
Het lag uiteraard voor de hand om de gegevens over Nicolas Sarkozy met zijn Hongaarse origines te verbloemen en om die over François Hollande met de beelden die Fransen over Nederland hebben: Gouda, kaas, Amsterdam, … What’s in a name?
Eindelijk, eindelijk: La Talle, dat huisje op de cour, krijgt een badkamer! Het was even diep ademhalen, want alles moest eruit en weer anders, maar het gaat ervan komen…
En het wordt heel mooi, want veel ruimer. Dat komt omdat er eerst veel verloren ruimte was (het gangetje van de wc naar de leefruimte). En »du coup » hebben we besloten om allerlei andere dingen die we eigenlijk anders wilden, ook te veranderen:-).
Zoals het grijze keukenblad, dat wordt vervangen door eerlijk hout (met olie behandeld). Was de sfeer eerst modern en strak, nu hebben we gekozen voor een wat nostalgischer Frans sfeertje: donkerrood, steenkleur en « taupe », met klassieke meubels.
En doordat het badkamertje naast de keuken is gezet, oogt die wat minder groot en vooral wat intiemer en is er ineens heel veel leefruimte over: als je binnenkomt, heb je straks rechts een heel stuk waar de comfortabele bank en de (antieke Franse) eetkamertafel komen te staan. En eindelijk ook een lekkere grote kast om je spullen in op te ruimen. Daarvoor hebben we een prachtige antieke kersenhouten kast uit Bretagne op de kop weten te tikken, met een paar mooie details.
En toen we toch aan het werk waren… hebben we ook de struik die voor La Talle was neergestreken, weggehaald. Daarmee deed de mogelijkheid zich voor om het terras voor La Talle te vergroten, en dat zullen onze gasten zeker weten te waarderen!
Kortom: het is effe werk, maar zolang we de besprekingen op het terras in de zon kunnen doen is het te goed te doen. Zeker wanneer zoonlief en vrienden er zijn om een handje te helpen.
Dit jaar (2012) doet onze oudste dochter eindexamen in Frankrijk: ze zit in Niort op het Lycée en hoopt aan de andere kant van de wereld te mogen gaan studeren. We mochten dit jaar dus van dichtbij één van de (typisch?) Franse rites van dichtbij meemaken: de Père Cent (ook wel Percent of Persan genoemd).
Honderd dagen voor het einde van de studietijd, en dat valt samen met het begin van het echte eindexamenstudeerwerk, gaan de jongeren verkleed de straat op en proberen bij voorbijgangers zoveel mogelijk geld in te zamelen, in ruil voor snoepjes, koekjes, of andere dingen. Ooit was het idee dat je eieren of meel naar de voorbijgangers gooide, maar daar zijn ze gelukkig vanaf gestapt :-).
Dus wordt er in de week voor de Père Cent driftig gezocht naar een thema, de juiste uitmonsteringen en worden wilde plannen gesmeed om dat alles van te voren samen te regelen. Dat betekent dus veel sms’jes, een paar avonden vanalles voorbereiden, midden in de nacht de beste stoplichten « bezetten » (de ene helft van de groep) en daarna vanaf héél vroeg ‘s morgens hopla! allemaal verkleed naar je plekkie toe. Om je dan halverwege de ochtend naar school te begeven, alwaar een soort van laat ontbijt met veel koffie wordt geserveerd. ‘s Middags neem je weer je plek in, en ‘s avonds ga je het allemaal verdrinken. Zoiets. Om het heel concreet te maken: mijn dochter is nu waarschijnlijk met dat laatste stadium bezig :-).
En morgenvroeg moeten ze allemaal weer om acht uur op school zijn. Dat hoort ook bij het volwassen worden, zeg maar.
Afkomstig uit Amsterdam kwamen ze op La Grosse Talle via een gezamenlijke vriend, met zijn drieën en voor een vakantie van drie weken in de gîte. Maar er moest een weekje af omdat Patrick met zijn bedrijf Superstijl het enige echte democratische dansfeest op Lowlands moet (ehhh… mag) organiseren. En zijn website vertelt me dat hij het na zijn vakantie heel druk krijgt… Als je trouwens een leuk interactief filmpje over het concept wilt bekijken, dan kan dat op YouTube >>
Het idee van de democratische dansfeesten is het gevolg van de constatering dat er geen feitelijke vernieuwing plaatsvond in de opzet van de clubcultuur: DJ’s draaien, publiek reageert wel of niet, en daar bleef het bij. En toen dacht Patrick dat dat ook anders zou moeten kunnen. In zijn eigen woorden: « als je objectief kijkt, op een dansfeest zijn de mensen heel erg gericht op de programmering, ze komen voor een specifieke DJ op een feest, maar als je feitelijk kijkt naar wat een DJ doet op een feest, dan is dat niet zo bijzonder. Het is een soort van keurmerk dat aan de gasten aangeeft: dit wordt een echt feest, dit wordt een goed feest. In tegenstelling tot wat er gebeurt bij bands, die veel onderschijdender zijn. » We praten wat over de modes in de muziek en over het feit dat de toppers uit onze tijden weer terugkomen en Patrick verzekert me dat de sixty’s beatmuziek en de de Rolling Stones het vaak winnen en dan is het écht feest. Iedereen uit zijn dak, echt geweldig.
Het democratische dansfeest, de pendant van social shopping?
Het idee is dat de bezoeker via een digitaal stemsysteem (stemkaarten of app) bepaalt welke muziekstijl de DJ moet draaien, en dat per kwartier. Elk kwartier start een ronde met de stijl waarvoor de meeste stemmen zijn uitgebracht. Dat vraagt van een DJ een hele brede muzikale kennis en vooral een muzikale tolerantie, die afwijkt van het werken in één tot drie stijlen op een avond. Nu moet een DJ soms zestig stijlen op een avond draaien. De wederhelft van social shopping dus eigenlijk…
En van welke muziek houdt Patrick zelf? Hij ziet muziek als een uitdaging om zoveel mogelijk muziek leuk te vinden en om te kijken waarom het goed is. Vanuit een soort naïviteit probeert hij dingen te beluisteren en daarvan de waarde te onderkennen. Toen hij achttien was en iedereen midden in de House muziek zat, vond hij Elvis Presley stiekem ook heel erg leuk.
Muriel Mohr maakt ook fotoboeken, voor particulieren. Ze verzorgt dan de beeldredactie « voor de bulk van foto’s die mensen op hun harde schijf bewaren en zet dat om in elitaire boekjes, maar heel mooi ». Smaakvol, esthetisch verantwoord is de wat democratischere omschrijving. En daarmee zijn we weer terug bij de partner… :-)
Wat deden ze tijdens hun verblijf op La Grosse Talle?
Charlie en Norah en de poesjes op La Grosse Talle...
Ze zijn naar de Apenvallei geweest, de Nombril du Monde, het Ile de Ré, ze hebben aardig wat vide greniers bezocht op zoek naar spullen voor hun huisje in Ermelo, in vintage « Mad Men » stijl. Het schijnt dat ik die serie MOET downloaden (ik houd jullie op de hoogte). En die spulletjes zijn gevonden: een klok, een lampekapje, een paar plantebakkenhouders, en van die dingen die ik hier ook in de gîte heb hangen, zo’n ding waar ze vroeger water in deden en waarmee je je handen kon wassen. Ze zijn ideaal voor pollepels…
Het leukste vond Patrick het fietsen (dat was zijn dingetje solo, want alles hoeft niet democratisch), Muriel vond heel veel dingen leuk (maar vooral de rust, de ruimte, het platteland, de beestjes, groen, groen, groen én het strand) en Charlie vond de trampoline en het zwembad en de kindjes en het tweede ijsje op de laatste dag het aller, aller leukste. En het brood halen ‘s ochtends. En de poesjes.
Over het fietsen van Patrick, het viel hem op dat hij tussen de 35 en 45 minuten vanaf het beginnen met fietsen helderder werd van geest en mooie ingevingen kreeg… Zo kwam hij hier op de naam van een nieuw soort feest dat hij wil gaan organiseren (een zoek van verzoekplaatjesfeest, dat pleaseplay gaat heten. Je kunt het vast volgen op Twitter: https://twitter.com/#!/please_play
Het moet worden gezegd: petje af voor onze gasten die tijdens de toch wel talrijke regenrijke periodes van de zomer 2011 hun goede humeur en vooral inventiviteit hebben behouden. Zo was daar Onno (die van de iPad familie), die van de gelegenheid gebruik heeft gemaakt om in een niet zo’n echte campingpan (zie foto!) een, volgens hem heerlijke, kalfstong te bereiden. Volgens hem, want ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo goed durf te eten. Maar wellicht, wellicht, ga ik het toch eens proberen.
Voor de echte liefhebbers volgt hieronder het recept van Kalfstong op de camping à la Onno :
Kleine kalfstong, inwrijven met grof zeezout van Ile de Ré. Met lauw waterwegzetten zo lang mogelijk, minstens 2 uur, in de auto stappen voor een nieuw gastankje.
Gooi het zoute water weg, spoel de tong af, en borstel hem schoon, snij het keelstuk eraf, met tegenzin, omdat je pan toch te klein is. Zet hem op met 3 worteltjes, uitje, le bouquet garni, peterselie, glas witte wijn (cognac mag ook), peper toevoegen. vul aan met water tot de tongnet onder staat.
Zet het vuur zacht, zo zacht mogelijk en dat kan niet met een nieuw tankje… (tip van de gastvrouw: we hebben verdeelplaatjes, die zouden uitkomst kunnen bieden). Laat het geheel 2 uur borrelen en zet hem dan uit. Stuur je vriendin met een paraplu naar Beer voor een beetje bloem. Maak een rouxtje met de boullion van de tong. Roer op het laatst een blikje tomatenpuree erdoor.
Haal de tong uit de pan en haal het vel eraf. Geef het puntje aanje oudste zoon en begin snel met eten anders wordt het koud. Heerlijk met de intussen gekookte haricots verts en brood.
Eerlijk is eerlijk: het is een onweerstaanbaar recept! We moeten het toch maar eens gaan proberen en ik nodig hierbij iedereen uit om ons een foto te sturen van de kalfstong op de camping van Onno!
Bianca en Richard Splinter kwamen hier met Louise, die haar eerste echte vakantie buitenshuis kwam vieren: 14 maanden is ze hier geworden en ze was een geweldige buurvrouw!
Het gezellige gedoetje van de familie Splinter was een lust voor het oog en pastte in alle opzichten bij het volume en de sfeer van La Talle: zelfs de rode speelgoedbak leek afgestemd op de leidende kleur van het kleinste appartement van la Grosse Talle.
La Talle ligt op een cruciale plek om de gezelligheid van de kinderen die hier spelen, het broodritueel, het zwembad en de marshmellow-rituelen op het kampvuurtje mee te beleven. Bianca gluurde af en toe door het raampje om te zien of de broodjes al waren aangekomen :-).
Bianca is binnenhuisarchitecte van beroep (« het mooiste beroep dat er is
! ») en Richard assistent-accountant (« en dat is écht het leukste beroep van de wereld »). Als Bianca dan opmerkt « wat je wilt jongen »,dan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze samen heel gelukkig zijn. Ze kwamen op La Grosse Talle nadat ze bij de ANWB een boekje vonden over « 100x logeren en kamperen en logeren bij Nederlanders in Frankrijk » en La Talle kwam eruit als leukste huisje, en dat voor hun eerste keer Frankrijk (wij voelen ons vereerd!). En de niet commercieel toeristische omgeving sprak ze ook enorm aan.
Want ze zochten iets dat niet standaard was en waren meteen verliefd op « gewoon dit schattige huisje, zo kneuterig » en ze waren er twee weken heel gelukkig. Ze kamperen normaal, en zochten deze keer een huisje om de buren niet van een baby mee te laten genieten, tenzij dan uiteraard voor de bewonderende blikken. De afstand met andere kampeergasten was ook wel fijn deze keer, en de gezamenlijke « zalige maaltijden van Beer » leverden dan weer mooie momenten op om toch contacten aan te knopen.
Wat deden de Splintertjes tijdens hun verblijf op La Grosse Talle? Normaal lezen ze zich helemaal in, maar dat is er deze keer niet van gekomen, en ondanks dat feit hebben ze veel meer gedaan dan ze van te voren hadden gedacht. Tijdens eerdere vakanties gingen ze eerst naar de steden en zochten ze daarna de rust op, maar hier hebben ze het eigenlijk andersom gedaan: eerst rustig op La Grosse Talle settelen, en daarna af en toe naar een stad om wat dynamischer omgeving op te zoeken.
Ze liepen de wandeling rond Melle (Chemin de la découverte), het viel Bianca vooral op dat ze helemaal niemand tegenkwamen. Ze zijn ook naar de Zoodyssée geweest (« eigenlijk een gewone dierentuin, maar het grote bosis weer opmerkelijk rustig. Hoewel het groot is opgezet, loop je toch dicht bij de dieren. ») Verder zijn ze ook naar de markten geweest (Melle, Saint-Maixent L’Ecole) en het viel ze eigenlijk overal op, maar vooral tijdens de markten, dat je niet zou denken dat het hoogseizoen zou zijn, zo rustig was het eigenlijk overal.
Ze zijn ook naar Niort geweest: gewinkeld, leuke jurk voor Louise gekocht bij Du Pareil au Même – een goed adres voor echt Franse kinderkleding!), tja, eigenlijk hebben ze alleen maar kleren voor Louise gekocht…
Het viel Richard op dat alles zo enorm schoon is, en hij vond de werkzaamheden in het centrum van Niort veelbelovend. Wat het landelijke buitenleven betreft: er zijn mooie foto’s gemaakt tussen de zonnebloemen (en ze hebben me beloofd die later toe te sturen!).
En ze zijn naar de Nombril du Monde (even de video doorkijken, er is niet alleen tekst, er komen beelden!) geweest, wat ze heel erg leuk vonden. Ze denken dat het helemaal geweldig is voor mensen met kinderen tussen drie en tien jaar: « lekker gek gewoon ». Dat is inderdaad wel een heel treffende uitdrukking! Ze hebben een liedje ingezongen in op de muur van ???
« Begin de dag met een dansje,
begin de dag met een lach
want wie vrolijk kijkt in de morgen
die lacht de hele dag ».
Voor allen die deze zomer nog naar de Nombril gaan, probeer maar eens om het liedje van Chiel, door Bianca ingezongen, terug te horen.
In het zomerseizoen rijdt er elke ochtend zo’n klein wit Frans bestelbusje ons terrein op, vol met vers brood. Dat gaat als volgt: Jan maakt de avond ervoor zijn rondje, geeft hier en daar briefjes af die onze gasten dan invullen en ‘s morgens kunnen ze hun bestelling onder de open hangar ophalen. Heel sfeervol, erg ambachtelijk, van de bestelling tot aan het brood.
De Belgische familie Baert heeft anderhalve week op het meest discrete stukje van de camping gestaan, daar achteraan links. Overigens past dat adjectief uitstekend bij ze: discreet, maar gezellig en vrolijk zijn ze en het was prettig om ze een week of wat op La Grosse Talle te hebben. Carine werkt als gezinsbegeleidster met kinderen gedrags- en emotionele problemen in Brasschaat, bij de kinderen aan huis, vanuit het idee dat het het beste is dat de kinderen bij hun ouders opgroeien. Jonas is ontwerper van kartonnen displays en verpakkingen, samen met zes andere ontwerpers in een fabriek met 30 man personeel. Ze werken voor grote merken, vooral Belgische merken, en wat voor de Nederlandse markt. Ze kwamen met twee en een half kind kamperen, op een plekje met extra schaduw. Het is een plekje met veel schaduw, ‘s morgens wel wat auto’s, maar verder geweldig. Wat ze leuk vonden is dat er geen ‘echte’ plekken waren, dat het gewwon een heel groot geweldig terrein was waar iedereen gezellig samenleeft.
Ze kwamen hierheen omdat ze binnen één dag rijden op vakantie wilden, via de website van ECEAT. La Grosse Talle zag er het beste uit van alle kleine campings die bij ECEAT gereferenciëerd zijn (dank voor het compliment!), en uiteindelijk vonden ze het ook de beste camping die ze ooit hebben bezocht! Ze zijn nog nooit twee weken op een camping gebleven, maar het is ze goed bevallen, want er was eigenlijk veel te doen op een afstand van ongeveer een half uur rijden. Ze zijn niet op vakantie om veel in de auto te zitten. En ze hadden nog veel meer kunnen doen, maar daar komen ze voor terug.
Wat deden ze tijdens hun verblijf op La Grosse Talle?
Ze hebben wat stadjes en steden bezocht (Niort, La Rochelle, Poitiers). Poitiers en La Rochelle vonden ze heel tof. Ze hebben in La Rochelle met de watertaxi gevaren, op zonne-energie (!), van de jachthaven tot in het centrum. Ze waren er tijdens de Francofolies, maar daar hebben ze niet veel aandacht aan besteed, want met kleine kinderen is dat wat druk. Ze hebben er de torens bezocht, voor het betere ridder- en piratengevoel. Een echt kasteel! En ze hebben wat gewinkeld.
In Poitiers hebben ze de botanische tuin bezocht, heel tof, met groenten, bloemen, kruiden, cacti, vanalles. Dat was zo leuk omdat de kinderen daar lekker kunnen rondrennen, en toch wat kunnen zien, tikkertje spelen tussen de perceeltjes, een alternatieve manier om de stad te verkennen.
Ze hebben ook veel gefietst, ze vonden de tocht naar La Mothe-Saint-Héray heel tof, en Exoudun heel prachtig. Uit het niets kwam dat terecht, ineens een klein prachtig stadje, het was een prachtige fietstocht.
Het aller-, allerleukste vonden Tuur en Briek het middeleeuwse ridderfestival in Lusignan, de zaterdag voor vertrek. Véél ridders, een heks, monikken, koetsen, paarden, straattoneel, een middeleeuwse lama, een beetje een parade, met middeleeuwse figuren, een beetje amateuristisch, maar dat was nou juist zo charmant. Veel kleinvee, kippen, varkens, een echt middeleeuws straatbeeld. Inclusief een slechte ridder die achterstevoren op een ezel werd rondgereden en een valkenier met twee uilen.
En: een kasteel van strobalen, dat door de kinderen kon worden bestormd en met een grote katapult met water beschieten. Jammer dat Briek zijn ridderpak niet bij zich had, maar daar komen ze voor terug!
En op het allerlaatste moment is Jonas vertrokken met een stek van de vijgenboom die bij ons op het terras staat, gewoon proberen hè? Ook al is het eigenlijk niet het seizoen… :-)!
De familie Van der Linde kwam op La Grosse Talle omdat dit gebied een compleet blinde vlek op hun Frankrijk-ervaringen was. En het moest ‘onderweg’ zijn naar de volgende bestemming, in de Dordogne, in Paleyrac om precies te zijn.
Uitrusten van een jaar werken bij KPN (‘twaalf jaar al!’), waar Onno netwerk- en storage architect is. Marrit werkt als adviseur/trainer in reintegratie processen, en is gespecialiseerd in spraakherkenning en dyslexie. Haar achtergrond is bewegingstechnologie, een meer toegepaste ergonomie, in het raakvlak bewegingstechnologie en bewegingswetenschappen. Beide werkvelden hebben raakvlakken met het werk van Beer, dus dat leverde voldoende materiaal op voor mooie gesprekken…
Marrit is op Twitter te volgen onder @marritprins, Onno onder de naam @transmieter, naar één van de mooie titels van Marten Toonder. Dat wil zeggen: hij heeft beloofd dat hij er werk van gaat maken. Dat zijn ze ook wel verplicht aan het image dat ze op de camping hebben opgebouwd, want zij hadden niet alleen een ipad bij zich, maar hadden daarvoor ook een 3G+ sleutel gekocht en konden in de regen tenminste op hun gemak het NRC lezen…
Wat ze er heerlijk aan vonden was de interactieve manier waarmee je een gebied kunt verkennen met de ipad: in het handschoenenkastje, ermee in Melle rondlopen, meteen kijken wat er allemaal te zien is. Want als je weet wat je ziet, dan zie je meer. Volgens Onno krijgt de informatie houvast en diepgang, het wortelt meer. Het leert je opnieuw vragen stellen. Het geeft initiatief terug, je kunt richting geven aan je nieuwsgierigheid.
Wat hebben ze verder gedaan tijdens hun verblijf op La Grosse Talle?
Melle vonden ze heel erg leuk: ze hebben de wandeling eromheen voor een stuk gelopen en dat was een groot succes. Niet alleen was het leuk en waren ze onder de indruk van de bomencollecties, maar het was ook zo opgezet dat de jongens het als een speurtocht zagen. En uiteraard was met name de Lindelaan een succes :-).
Lekker gelunchd in een ongelofelijk Frans tentje, waar ze een lekker broodje hebben gegeten. Heel vriendelijke meneer, leuk uitstapje.
Verder vonden ze het Aquarium in La Rochelle leuk, en zowieso is La Rochelle ze heel goed bevallen. Wat een prachtige stad! Cognac hebben ze ook bezocht, er was een leuk museum, met een Engelse headset was het heel goed te doen. Mooi opgezet, ook leuk voor de kinderen. En een prachtige architectuur, mooi opgezet.
De Tumulus de Bougon was leuk, ook weer een prachtig gebouw! Onno, die bouwkunde heeft gestudeerd, was zowieso onder de indruk van de gebouwen. Ze waren eigenlijk niet zo in de stemming ervoor, maar het gebouw was heel prettig en ze gaan er zeker nog een keer naar terug.
De eerste week vloog voorbij: mooi weer, zwembad, de kinderen hebben heerlijk zitten bouwen en kleien op een vers stuk aarde op de camping (waar volgend jaar gewoon een staanplaats zal zijn). Naar het Ile de Ré geweest, dat vonden ze spannend, en het water kwam zo snel op dat dat voor veel hilariteit zorgde, maar ze waren er gematigd enthousiast over.
En dan, de krekels en sprinkhanen! De jongens hebben zich geworpen op het plukken van bloemetjes en op het vangen van krekels en sprinkhanen, die natuurlijk gevoerd moesten worden. Op de iPad hebben ze vervolgens hebben ze bekeken wat een bidsprinkhaan eigenlijk is, en dat die andere sprinkhanen opeet. Die hebben ze toen maar vrijgelaten. De sprinkhanen zijn doorgegeven aan de volgende gasten, onder de voorwaarde dat ze snel worden vrijgelaten! Op een ochtend werden ze gewekt door de krekels die in de pot zaten, ongelofelijke herrie kunnen die maken.
Waarom weet ik niet, maar op verkiezingsdagen ben ik altijd in de tuin aan het werk. Dan kan ik een beetje in de gaten houden of iedereen gaat stemmen, denk ik :-), want de hele dag hoor je autootjes heen en weer rijden, op weg naar het gemeentehuis en dan weer snel terug naar de zondagmiddaglunch met de familie. Of na de lunch, en dan snel terug naar de tuin.
